THELLIMI I REVOLUCIONARIZIMIT TË JETËS SË PARTISË E TË VENDIT — DETYRË E PËRHERSHME
Nga fjala e shokut Ramiz Alia në Plenumin e 9-të të Komitetit Qendror të PPSH, 22.I.1990
THELLIMI I REVOLUCIONARIZIMIT TË JETËS SË PARTISË
E TË VENDIT - DETYRË E PËRHERSHME
- Nga fjala e shokut Ramiz Alia në Plenumin e 9-të të KQ të Partisë, 22. I. 1990 -
Shokë,
Mbledhja e sotme, në një ditë me rëndësi, është vazhdim i punimeve të Plenumit të 8-të të Komitetit Qendror, i cili shqyrtoi materialet e Takimit të Tiranës dhe dëgjoi mbi zbatimin e tyre në vendin tonë. Pikërisht nga shokët, propozimet e bëra kërkojnë të vlerësohen, duke vënë në dukje anët pozitive që të çojnë në përfundime të drejta.
Në vend të parë duhet të përmendim se Takimi i Tiranës qe një ngjarje e rëndësishme politike ndërkombëtare. Kjo, së pari, sepse në të për herë të parë u mblodhën përfaqësues të lartë të 8-të partive komuniste e punëtore të vendeve të Evropës, po edhe të 20 vendeve të tjera nga kontinente të ndryshme. Në këtë kuadër Takimi i Tiranës u vlerësua si një forum politik me rëndësi të veçantë në rrafshin ndërkombëtar. Mjafton të sjellim këtu faktin se atij iu kushtua vëmendje e madhe jo vetëm nga shtypi komunist e progresist i të gjithë botës, po edhe nga organet e mëdha borgjezo-revizioniste të informacionit.
Së dyti, nëpërmjet këtij Takimi iu dha një përgjigje e qartë propagandës antikomuniste që po zhvillohet me tërbim kundër socializmit, marksizëm-leninizmit dhe komunizmit. Në mënyrë të veçantë, në të u mbrojtën me konsekuencë e vendosmëri karakteri klasor e revolucionar i ideologjisë marksiste-leniniste, teorisë dhe praktikës së ndërtimit të shoqërisë socialiste.
Pikërisht të rëndësisë së veçantë që paraqiste Takimi i Tiranës i kushtohet vëmendje edhe diskutimeve që u bënë rreth tij në Byronë Politike dhe në mbledhjet e organizatave bazë të partisë, ku përmendet pozitivisht jo vetëm rëndësia që pati ky takim, por evidentohen dhe ato probleme që duhen studiuar më tej, me qëllim që e tërë puna jonë të mbështetet në një platformë të qartë ideologjike e politike. Kjo ka rëndësi jo vetëm për Partinë tonë e popullin tonë, por dhe për lëvizjen komuniste e punëtore ndërkombëtare. Sepse, nga njëra anë, kjo platformë i ndihmon partitë marksiste-leniniste që të përcaktojnë më saktë pozicionin e tyre në kushtet e sotme historike, por edhe, nga ana tjetër, ndihmon që të forcohet demaskimi i gjithë propagandës së borgjezisë revizioniste për qëllimet e saj të errëta.
Mjaft nga shokët kanë vënë re me të drejtë se në kushtet e tanishme nuk është e mjaftueshme vetëm të demaskosh revizionizmin e imperializmin, por duhet dhe të përcaktohen më qartë e më prerë masat për t’i luftuar ata. Kjo ka rëndësi jo vetëm në planin ideologjik, por dhe në atë politik e organizativ. Të gjitha partitë marksiste-leniniste dhe forcat revolucionare duhet të kenë të qartë se vetëm me një luftë aktive kundër revizionizmit, imperializmit e reaksionit të jashtëm mund të përballohen me sukses vështirësitë e sotme dhe të mbrohen fitoret e socializmit.
Nga diskutimet e bëra doli gjithashtu se Takimi i Tiranës ka shërbyer për të sqaruar më tej disa koncepte, por ka lënë hapur edhe probleme të tjera që kërkojnë shqyrtim më të thellë. Kështu, u trajtuan gjerësisht raportet midis luftës së klasave në rrafshin kombëtar e ndërkombëtar, midis socializmit dhe nacionalizmit, midis ekonomisë dhe politikës në kushtet e sotme, si dhe shumë çështje të tjera të rëndësishme. Pikërisht këto probleme do të jenë objekt i punës sonë të ardhshme studimore e ideologjike.
Në raport me gjendjen e brendshme të vendit tonë, mendoj se është me rëndësi të veçantë të nënvizohet fakti se Partia jonë mban plotësisht iniciativën politike dhe ideologjike në dorë. Kjo nuk është thjesht një formulim propagandistik, por një realitet që del nga gjithë veprimtaria e saj e përditshme dhe nga uniteti i saj me klasën punëtore, me fshatarësinë kooperativiste dhe me inteligjencien popullore. Partia ka qenë dhe mbetet forca udhëheqëse e shoqërisë sonë socialiste.
Në këtë kuadër duhet të vlerësojmë drejt se themelore është se kemi një situatë të brendshme solide, se pushteti që doli nga lufta ka mbetur i popullit, se Partia e Punës mban iniciativën në dorë dhe politikat e saj janë unitet me vullnetin e masave. Këto janë çështje bazë që duhen mbajtur parasysh në çdo analizë të zhvillimeve tona dhe në çdo vlerësim që bëjmë për perspektivat e vendit.
Sidoqoftë, duke parë edhe përvojën e vendeve të tjera, ne duhet të jemi të vetëdijshëm se nuk mjafton të kemi të drejtë në parime; duhet të dimë të zbatojmë drejt edhe në praktikë. Për këtë arsye thellimi i revolucionarizimit të jetës së partisë e të vendit mbetet një detyrë e përhershme. Kjo do të thotë të luftojmë pa ndërprerje burokratizmin, formalizmin, vetëkënaqësinë, shfaqjet liberale e oportuniste, të rrisim përgjegjësinë dhe kontrollin, të forcojmë disiplinën proletare, të përmirësojmë metodën e udhëheqjes e të organizimit.
Kjo kërkon që në vetë jetën e partisë të ketë gjithnjë e më shumë gjallëri revolucionare, kritikë e autokritikë, analizë konkrete të gjendjes dhe përgjegjësi individuale për zbatimin e detyrave. Organizatat e partisë duhet të jenë më aktive, më kërkuese, më të lidhura me masat, më të afta për të zbuluar dhe goditur dobësitë e mangësitë sapo ato shfaqen. Vetëm kështu partia ruan pastërtinë e saj ideologjike, forcën e saj organizative dhe autoritetin e saj politik.
Nga ana tjetër, thellimi i revolucionarizimit të vendit lidhet ngushtë me zhvillimin ekonomik, me forcimin e pronës socialiste, me rritjen e prodhimit, me përmirësimin e organizimit të punës, me kursimin, me luftën kundër shpërdorimeve dhe dëmtimeve të pasurisë shoqërore. Ai lidhet po ashtu me edukimin ideologjik e moral të njeriut të ri, me ngritjen e kulturës së përgjithshme dhe tekniko-profesionale, me forcimin e ligjshmërisë socialiste dhe të rendit proletar.
Detyrat që kemi përpara kërkojnë mobilizim të madh të forcave të partisë dhe të popullit. Askush nuk duhet të qëndrojë spektator përballë vështirësive, askush nuk duhet të mendojë se problemet zgjidhen vetvetiu. Partia ka detyrë të udhëheqë, të organizojë dhe të kontrollojë, ndërsa masat punonjëse të marrin pjesë aktivisht me iniciativë, me disiplinë e me përgjegjësi të lartë qytetare.
Në të gjitha këto drejtime përvoja e deritanishme na mëson se vetëm rruga revolucionare është rruga e sigurt e suksesit. Çdo shmangie prej saj, çdo lëshim ndaj oportunizmit apo liberalizmit, çdo tolerim i dobësive organizative e ideologjike, paguhet shtrenjtë. Prandaj ne duhet të jemi të vendosur të ecim përpara me konsekuencë në këtë rrugë.
(Vijon në faqen 2)