Jehonë për fjalën e shokut Ramiz Alia

— Biseda me një sekretar të organizatës-bazë të partisë në uzinën "Dinamo" — Mbledhja e hapur e organizatës — Biseda me një sekretar të organizatës- bazë të partisë në uzinën "Dinamo" — — Po ju si i kuptoni kërkesën si punëtorë, anëtarë të partisë, sekretar organizate-bazë në një ndërmarrje të rëndësishme? — E kuptoj kërkesë të dorës së parë, se është koha kur asgjë s’mund të lihet më në rutinë. Më parë puna na thërriste të zgjidhnim shumëçka me shtysën e detyrës së prodhimit, por tani edhe më shumë duhet të jemi të vetëdijshëm për fatet e vendit, të socializmit, për atë se ç’duhet të bëjë secili në vendin e vet. Type e drejtë që do të bëjë organizata-bazë është që t’i kthehet me guxim diskutimit të çështjeve të kolektivit, të dëgjojë zërin e masës, të mos trembet nga mendimi ndryshe, por ta përpunojë atë në vijën e partisë. Në organizatën tonë këtë e kemi ndier si domosdoshmëri. Kërkohet më tepër sinqeritet, kërkohet të flitet hapur, që njeriu të mos mbetet vetëm me mendimin e vet, por kolektivi të kthehet në një forcë të gjallë. Këto ditë kemi folur më shumë me punëtorët për prodhimin, për normat, për disiplinën, por edhe për klimën morale të kolektivit. S’i ndajmë dot këto. Njeriu jep më tepër kur ndien se dëgjohet, se respektohet. Hapja është shkollë përgjegjësie. Nuk do të thotë të thuash gjithçka pa peshuar, por të thuash atë që të djeg dhe të ndihmon për të ecur përpara. (Vijon në faqen 2)

Fjalët e shokut Ramiz Alia na prekin në zemër e në mendje. Ato na drejtohen jo vetëm si komunistëve, por çdo punëtori e kooperativisti, sepse koha që po jetojmë kërkon pjesëmarrje më të gjerë, përgjegjësi më të madhe dhe qëndrim qytetar më të lartë. Në ndërmarrjen tonë, punët e përditshme shpesh të mbajnë të lidhur pas objektivave të planit. Mirëpo tani e kuptojmë më qartë se edhe vetë plani, edhe vetë prodhimi, varen nga atmosfera që krijojmë, nga besimi që fitojmë, nga mënyra si i zgjidhim vështirësitë dhe si i shohim gabimet. Kur thuhet se populli është zot i vendit dhe i fateve të socializmit, kjo nuk është thjesht një formulë. Është detyrë konkrete. Të mos presësh vetëm nga lart, por të japësh mendimin, të marrësh pjesë, të kërkosh llogari dhe të përgjigjesh për atë që ke vetë në dorë. Shumë nga shokët tanë e kanë pritur me interes këtë frymë. Ajo na bën më të gjallë në mbledhje, më kërkues në punë, më të vëmendshëm ndaj njeri-tjetrit. Edhe kritika, kur bëhet me vend dhe me qëllim të mirë, merr vlerë tjetër. Ne duam që fjala jonë të ketë peshë, por peshë merr vetëm fjala e ndershme, fjala e mbështetur në punë, në shembull, në përkushtim. SEDI CENA

Dje në një odë mësuesie Në vazhdën e jehonës që kanë gjetur fjalët e shokut Ramiz Alia, mësuesit, edukatorët dhe njerëz të arsimit diskutojnë për detyrat që shtrohen sot para shkollës sonë. Në një odë mësuesie u fol për punën edukative, për lidhjen e shkollës me familjen, për formimin ideologjik e qytetar të nxënësit, për rolin e mësuesit si shembull i gjallë. U tha se kërkohet më shumë hapje, më shumë përgjegjësi, më shumë bashkëpunim me prindin dhe me organizatat shoqërore. Mësuesi nuk mund të mbetet vetëm shpërndarës njohurish; ai duhet të edukojë me fjalë dhe me sjellje. Në diskutime u prekën edhe problemet e teksteve, ngarkesat e panevojshme, nevoja për të punuar më mirë me nxënësit që kanë vështirësi dhe me talentet. Përfundimi ishte i qartë: fjalët e shokut Ramiz Alia na nxitin të shohim më thellë përgjegjësinë tonë dhe të mos pajtohemi me formalismin. (Vijon në faqen 2)

Presidenti i Presidiumit të Kuvendit Popullor të RPS të Shqipërisë, Ramiz Alia, i dërgoi këto ditë një telegram urimi Presidentit të Republikës së Indisë, Ramanasvamy Venkataraman, me rastin e festës kombëtare të këtij vendi. (Vijon në faqen 2)

Zhvillimet që kemi përpara e kanë bërë imperative nevojën që të gjallërohen më tej forcat lëvizëse të sistemit tonë shoqëror, mbi të gjitha nëpërmjet thellimit të vijës së masave dhe përsosjes së mekanizmit të ekonomisë.

NGA BILOKU I SHKRIMTARIT Përshkrim (Vijon në faqen 3) Në qytetin e qetë, poeti i kthehet rrugëve, dritave të mbrëmjes dhe zërave të njohur. Midis fytyrave të zakonshme ai kërkon pasionin e skenës, lodhjen e provave dhe gëzimin e atyre që e mbajnë artin amator si pjesë të jetës së qytetit.

(Vijon në faqen 3)