BASHKËBisedimi ME MASËN U JEP RRUGËZGJIDHJE PROBLEMEVE, THELLON DEMOKRACINË
Partia, që udhëheq me mençurinë e dijeve dhe të mendimit të popullit, nëpërmjet rrugësh të ndryshme, sidomos me pjesëmarrjen e drejtpërdrejtë të punonjësve në jetën politike, në përpunimin e zbatimin e planeve të zhvillimit ekonomik e kulturor të vendit me anë të diskutimit me ta të çdo problemi që i intereson popullit, ka krijuar kushte për rritjen e gjithanshme të rolit të masave e të demokracisë socialiste.
Mbi bazën e kësaj metode në vendin tonë janë arritur suksese dhe përparimet janë të dukshme e të qëndrueshme. Diskutimet e analizat që po bëhen edhe këto ditë për vendimet historike të Plenumit të 9-të dëshmojnë dobiti praktike që sjell rrahja e gjerë e mendimeve në mbledhjet e hapura të organizatave-bazë të Partisë, pjesëmarrja aktive e komunistëve dhe e punonjësve pa parti në vendimet që merren nga kolektivat e ndërmarrjeve e institucioneve për përmirësimin e kuadrove më të zotë, për zbatimin dhe tejkalimin e të gjitha detyrave. Duke i shqyrtuar me përgjegjësi politike problemet e shtruara për zgjidhje, kanë nisur të zbatohen gjithnjë e më mirë organizime të frytshme për punën e prodhimin. Në tërësinë e vet sugjerimet dhe zgjidhjet konkrete quhen të dobishme, sepse ka marrë vlera të reja këshillimi i kuadrove e i komunistëve me masat. Shembulli vetjak për të kuvenduar shtruar me njerëzit e thjeshtë, zgjerimi i kësaj së gjerë punonjëse, gjë që përbën thelbin e demokracisë socialiste. Më tej: Është shtruar detyra për të rritur planin e eksportit. Mirëpo Komisioni i Planit të Shtetit u ndau në mënyrë aritmetike planin nga lart dikastereve dhe këto nga ana e tyre rretheve e ndërmarrjeve. Ku është në këtë praktikë mendimi i masës, i asaj mase që mund të sugjerojë për më shumë, po të pyeteshin me kohë? Sepse në fund të fundit, planet «e bukura» janë pa bereqet. Prandaj do të ishte më mirë të ri e punës së Partisë, të interesave të masës të gjerë të punonjësve, që të zinin vend pa vonesë korrigjimet, të cilat, nga njëra anë thellojnë demokracinë, e masave, nga ana tjetër, shtojnë dhe mobilizimin e frymëzimin e tyre për të arritur objektivat reale. Që një komunist, një kuadër, një forum të drejtojë mirë, nevojë e dorës së parë është që të njohë mirë direktivat e Partisë, të dijë që në fillim t’i vlerësojë çështjet që ka përpunuar shkenca, të pyesë masën nëse faktet (shifrat) i ka vërtetuar praktika, të vërtetojë e të ndreqë atë që është e gabuar. Porositë që jepen nga ndonjë institucion, siç bëhen ai i farërave, në emër të shkencës së zbatueshme «mbill këtë ose atë farë», pa përfillur sa duhet kushtet konkrete dhe përvojën e masës, flasin për butësinë e për mendjemadhësi. Tani ka ikur koha kur disa u mësonin të gjithëve gjithçka. Të shkosh në këtë rit? Disa të tjerë i ha meraku më tepër se «duhet për a-nën teknike dhe nuk harrojnë që edhe tani pas Plenumit të japin porosi: «Keni kujdes, të marrin pjesë të gjithë punonjësit në mbledhjet e organizatave-bazë». Dhe kjo kërkohet, kur vendimi i Komitetit Qendror thotë qartë se ato «zhvillohen të hapëta, duke i dhënë mundësi çdo anëtari pa parti të kolektivit të marrë pjesë nëse dëshiron». Nuk është për t’u habitur që në një atmosferë diskutimesh e solidarizimesh, disa kuadro drejtuese nuk vënë re rrezikshmërinë e burokratëve të shkathët. Është në kompetencën e Komitetit të Kulturës e të Arteve të zgjidhte e të emëronte dikur një pedagog të Institutit të Lartë të Arteve në aparatin e vet, në një kohë që ai u hoq si i andejmi si i paaftë, por kjo nuk do të thotë të spekulohet me tej, duke e dërguar atë «në emër të centralizmit demokratik» që të kontrollojë, të instruktojë, t’u japë mend shokëve të Institutit. Janë të vërteta vendimet e disa muajve më parë për shkurtimin e aq e aq përgjegjësive, por po kaq e vërtetë është se ata mbeten po atje: ku ishin. Në qoftë se do ta pranojmë hapur këtë të keqe, edhe vendosmëri për të luftuar burokratizmin, do të jetë më e madhe e konkrete. Në të kundërtën burokratët do të vegjetojnë përsëri. Prandaj, duke i parë këto dukuri me syrin e kërkesave të kohës, do të ishte i domosdoshëm një kuptim e qëndrim i ri nga organizatat-bazë e forumet e tyre për thellimin e vijës së masave, për revolucionarizimin e Partisë e të gjithë jetës së vendit, për forcimin e besimit të ndërsjellë komunistë - kuadër - punonjës pa parti, për mbajtjen gjallë dhe për rritjen e frymës revolucionare të të gjithëve. Burokratizmi është mënyrë të menduari e të vepruari dhe ai nuk luftohet me metoda burokratike. Thelbi i tij është shkëputja e kuadrove nga masat dhe lufta kundër tij bëhet me të kundërtën e vet, lidhja sa më e fortë e më e shëndoshë me to. Çështja është që çdo kuadër e komunist në çdo forum, në çdo aparat, sado e lartë qoftë pozita e tij, të mos kryejë veprime të atilla arbitrare për të cilin njeriu i thjeshtë të mund të thotë: «Nuk ka ligje, nuk ka norma për të?». Kuptohet, për të drejtuar nuk mjafton direktiva e drejtë, për këtë duhet edhe diçka tjetër: në vendndejtës e punës në pushtet, në ekonomi, në çdo punë ndërtimtare të jenë njerëz të tillë që ta kuptojnë në thelb demokracinë, vijën e masave; njerëz të aftë që ta zbatojnë atë me ndershmëri e ndëgjegje dhe me tutje: zbatimin e vendimeve të Plenumit të 9-të të KQ të Partisë ta quajnë nder detyrë të dorës së parë para popullit dhe Partisë. Me këtë frymë të shëndoshë duhet të diskutohet e të veprohet nga organizatat-bazë të Partisë dhe forumet e tyre. E rëndësishme është që të rrënjoset thellë ideja se këshillimi i gjerë me masën e gjerë të punonjësve, për të gjitha problemet, respektimi i zërit të tyre mënjanon tutelën, rutinën burokratike.
e më mirë organizime të frytshme për punën e prodhimit. Në tërësinë e vet sugjerimet dhe zgjidhjet konkrete qëhen kuadrove e i komunitetit e thjeshtë, zgjerimi i lidhjeve me masat punonjëse të fshatit dhe qytetit, siç thekson shoku Ramiz Alia, duke flakur tej centralizmin e tepruar, shfaqjet e zyrtarizmit e të rutinës që pengojnë përparimin, po u japin impulse të reja faktorëve cilësorë në të gjitha frontet.
Megjithatë çështja e kuvendimit konkret me masën ka nevojë të mbetet gjithnjë në qendër të vëmendjes të organeve të Partisë e të shtetit. E themi këtë se jo rrallë disa komunistë e kuadro parapëlqejnë të futin nën një tutelë burokratike vartës, madje edhe ndonjë kolektiv të tërë. Mendësia për të pasur sa më shumë kompetenca i ka bërë disa kuadro në dikastere e komitete aq të plotfuqishëm, sa jo vetëm komandojnë, por marrin edhe vendime në kundërshtim me rregullat e ligjet. Ministria e Industrisë së Lehtë ligjëson plane të paargumentuara për kombinatin e tekstileve «Stalin»; edhe pse kolektivi, komiteti ekzekutiv i KP apo Këshilli Popullor i Rrethit të Tiranës me të drejtë i kundërshtojnë ato. Me këtë praktikë është mësuar atë operojë jo vetëm këshilli edhe Ministria e Industrisë Ushqimore, e cila pas pak gjen «zgjidhjen» me Ministrinë e Bujqësisë për kombinatin ushqimor «Ali Kelmendi», mbetet po në ato plane të hartuara në zyra e të paracaluara vite me radhë. Ndoshta shifrat nuk duhet të njohin ulje, dhe interesat e ekonomisë këtë kërkojnë, por kjo nuk do të thotë që t’i diktohesh pa i mbështetur, pa siguruar këndshëm e parë. Në raste si këto nuk mund të themi se ka vlerësim të mendimit e të gjykimit të lirë të masës zgjidhjet konkrete qëhen kuadrove e i komunitetit në të gjitha frontet.
atë që është e gabuar. Porositë e që jepen nga ndonjë institut, siç bën të përvojën e masës, flasin për lutelë e për mendjengadhësi. gjithçka. Të shkosh në një kolektiv në një organizatë partie me detyrën e instruktorit apo të sekretarit, të kryeashit mendimin se vetëm ti di t’u japësh rrugë punëve, kjo do të thotë ta mbivlerësosh veten dhe njëkohësisht të mos e përfillësh mendimin e masës. Është metodë e praktikë e vjetëruar ajo kur në seminare e aktive për propagandën, për blegtorinë, për bujqësinë, për eksportin, për arkit e kurën, për strukturën e farërave e të tjera t’i japë përfundimet gjithnjë vetëm sekretari i parë apo kryetari i komitetit ekzekutiv. Specialist për të gjitha specialitetet ai nuk mund të jetë. Na duket se edhe në këtë rrafsh ka tutelë, ka përpjekje për të manifestuar «euridicionin». Sepse ka përfundime të cilat mund t’i japë më mirë një specialist, një përgjegjës për seksionin e bujqësisë, një sekretar për propagandën, për ekonominë etj., etj. Mjafton që mendimi i tyre të respektohet, të dëgjohet e të mbështetet. Kjo do të ishte me shumë dobi.
Shoqëria jonë ka arritur një emancipim të gjithanshëm. Njërit tanë të devotshëm për çështjen e Partisë e të popullit me të drejtë nuk e durojnë mbikëqyrjen e tepruar. Shfaqësimi se këtë «mbikëqyrje e bëj për hir të punës, të detyrës që kam, është i papranueshëm. Fjala vjen, «Kur emëroni edukatorët në kopshte e në çerdhe - thuhet në një shkresë zyrtare të këtyre ditëve nga Komiteti Ekzekutiv i KP të Rrethit, komiteteve ekzekutive të KP të rajoneve të Tiranës, duhet të këshillohen me ne». A nuk flet kjo për tutelë, a nuk do të thotë kjo të cenosh kompetencën e tje-