Viti 1990 ende s’ka hyrë në gjysmën e dytë, ndërkaq bota e qytetëruar ka lënë pas jo vetëm pragun kohor të vitit 2000, por ka hedhur sytë dhe plane të mëdha për dyert e hapura në këtë mijëvjeçar të ri. Në Kosovë është tjetër gjendja. Së pari, këtu ka qenë shumë kohë një situatë e rëndë politike, e cila po kalon, po ashtu, me një zgjatje të tejskajshme e me vështirësi të tjera të shumta. Që ta themi troç, në të gjitha raportet kemi qenë të ngujuar në një rreth të ngushtë; me shqetësim se sa do të arrijmë e sa do të mundemi të marrim frymë lirshëm. Këto kohët e fundit, megjithatë, është shënuar një ndryshim më i theksuar, një gjallërim i dukshëm dhe një vetëdijezim më i hapur. Në radhë të parë, për problemet tona të mëdha shoqërore e kombëtare, për vështirësitë ekonomike dhe për rrugën që duhet gjetur për të ecur përpara. Në këtë kontekst është e nevojshme të shihet edhe puna e përpjekja që duhet bërë në gjashtëmujorin e dytë të këtij viti. Nuk është fjala vetëm për një datë kalendarike, por për nevojën që të përmbyllen sa më me sukses detyrat e sotme, që të hyhet me sa më pak barrë në shekullin e ri. Kjo kërkon angazhim të përgjithshëm, mobilizim më të madh dhe disiplinë më të lartë pune. Kërkon që të mos humbet kohë me improvizime, me pritje e me arsyetime të kota. Në fushën ekonomike, rezultatet nuk mund të priten pa punë të organizuar, pa kursim dhe pa përgjegjësi. Në jetën shoqërore, po ashtu, nuk mund të ketë qetësi e përparim pa respektim të rendit, të ligjshmërisë dhe të të drejtave themelore të njeriut. Një shoqëri e lodhur nga krizat nuk ringrihet me fjalë, por me vepra. Prandaj, ky gjashtëmujor duhet të jetë kohë e vendimeve të qarta, e punëve konkrete dhe e maturisë qytetare. Edhe gjashtë muaj janë kohë e mjaftueshme për të dëshmuar se mund të bëjmë më shumë për veten tonë, për familjet tona, për vendin tonë. Nëse e kuptojmë drejt këtë përgjegjësi, hyrja në shekullin e ri nuk do të na gjejë të papërgatitur.

Do të ecim të vendosur në rrugën që kemi zgjedhur vetë — NGA TELEGRAMET DËRGUAR SHOKUT RAMIZ ALIA Do të ecim të vendosur në rrugën që kemi zgjedhur vetë. NGA TELEGRAMET DËRGUAR SHOKUT RAMIZ ALIA. Dardan, paraqitja e papritur e shumë qytetarëve në ambasadat e huaja dhe kërkesat për largim nga atdheu janë dukuri që kanë ngjallur shqetësim të thellë dhe reagim të fortë në opinionin tonë shoqëror. Në telegramet e dërguara udhëheqjes së vendit dënohen këto veprime si të papranueshme dhe në kundërshtim me dinjitetin kombëtar. Shprehet bindja se rruga e vendit tonë është rruga e pavarësisë, e sovranitetit dhe e zhvillimit të bazuar në forcat tona. Shumë kolektiva punuese, organizata shoqërore e qytetarë theksojnë se Shqipëria po kalon një periudhë të vështirë, por kjo nuk mund të justifikojë akte paniku, largime apo kërkesa që cenojnë imazhin e vendit. Në këto telegrame shprehet përkrahje për masat e marra dhe besim se populli do të dijë të ruajë qetësinë, rendin dhe unitetin. Theksohet se është koha për punë më të madhe, për përgjegjësi qytetare dhe për përkushtim ndaj interesave të përbashkëta. Opinionet e ardhura nga qytete e fshatra të ndryshme janë të njëzëshme në dënimin e sjelljeve të tilla dhe në pohimin se e ardhmja e vendit nuk ndërtohet me braktisje, por me mund, durim e solidaritet.

DIBËR — Këto ditë ka një gjallëri e veçantë në ndërmarrje e kooperativa, në uzina e në ara. Punëtorët e fshatarët flasin për planin, për prodhimin, për detyrat që duhet të realizohen dhe për mënyrën se si të kapërcehen vështirësitë. Në bisedat e tyre ndjehet bindja se çdo arritje që kemi është fryt i djersës sonë. Askush nuk pret mrekulli nga jashtë. Në qendër të vëmendjes është shtimi i prodhimit, përdorimi me kursim i lëndëve të para, disiplinimi i punës dhe forcimi i përgjegjësisë në çdo hallkë. Kuadro e specialistë takohen me kolektivat, dëgjojnë kërkesat dhe përpiqen të gjejnë zgjidhje praktike. Në shumë sektorë po merren masa që të mos ketë humbje, të rritet rendimenti dhe të përmirësohet organizimi. Kjo frymë pune e besimi po shtrihet gjithnjë e më shumë. Njerëzit thonë se periudha është e vështirë, por e kapërcyeshme, nëse secili bën pjesën e vet. Gjithçka që kemi, e kemi me djersën tonë dhe vetëm me punë mund ta shtojmë e ta ruajmë.

FRANO ÇAKA Traditat tona s’lojmë të na i shkelë askush

Zëdhënësi i MPJ i dha dje korrespondentit të ATSH-së këtë deklaratë: [...]

. U nis për në Francë grupi artistik i Pallatit të Kulturës së Tiranës. Në mbrëmje të djeshme një grup i madh populli shqiptar u mblodh para ambasadave të vendeve të huaja, duke dëshmuar indinjatë për ndërhyrjet dhe qëndrimet e papranueshme. [...] (ATSH)

Letërkëmbim