ATDHU MBROHET ME PUNË E DIJE
Vendi ynë, i përmendur të 11- të në botën e të pasuritave kaq fuqiplotë, me 4 dyzenë lëndë të para mineralore, pavarësisht nga përpjekjet e vazhdueshme e shumëvjeçare të armiqve dhe të reaksionit të jashtëm e të brendshëm për ta shkatërruar, sot, në sajë të fitoreve të socializmit, nën udhëheqjen e Partisë, qëndron i fortë si shkëmb graniti. Nëpërmjet socializmit atdheu ynë ka siguruar lirinë e vërtetë të popullit, barazinë e tij ekonomike e shoqërore, revolucionarizimin në tërësi të jetës shoqërore dhe kulturore, unitetin e pathyeshëm të popullit me Partinë, po merr zgjidhje të drejta çështja e njohjes së personalitetit të njeriut dhe respektimit të tij në punë e në shoqëri. Ai ia shtron sot vetes detyrën të mësojë, të luftojë e të punojë me ndërgjegje, disiplinë e devotshmëri të lartë, që ta bëjë Shqipërinë kurdoherë e më të fortë, kurdoherë e më të begatë. Një nga vërejtjet e mprehta që dëgjon sot në bisedat e lira dhe të hapura të njerëzve tanë të thjeshtë, punëtorë, kooperativistë, intelektualë, e sidomos të rinisë studentore e shkollore, është kjo: “Njeriu ynë, me përgatitje të lartë teorike, ka njohuri të mira, por mungon përvoja e praktika e prodhimit”. Kjo pyetje ngrihet jo vetëm si një shqetësim, por edhe si një orientim për të parë drejt raportin midis dijes e punës. Atdheu ynë mbrohet me armë në dorë kur e kërkon liria dhe pavarësia, por ai mbrohet gjithashtu me punë e dije, me kulturë të lartë pune, me aftësi profesionale, me përkushtim ndaj interesit të përgjithshëm. Sot, kur Partia e populli po përballojnë me guxim e qetësi vështirësitë, kur po thellohen proceset demokratizuese dhe po kërkohen rrugë më të mira për rritjen e efektivitetit ekonomik, bëhet edhe më e domosdoshme që shkolla jonë t’i lidhë ngushtë dijet teorike me praktikën prodhuese. Një vend i vogël si yni, i rrethuar me kujdes nga armiq të shumtë, nuk mund të mbështetet te fjalët boshe e te diploma pa përmbajtje. Mbrojtja e atdheut është në arsimimin e rinisë, në edukimin e saj me moral të lartë, në përgatitjen e kuadrove që dinë të mendojnë, të organizojnë dhe të punojnë. Në të kaluarën Partia e ka ngritur gjithnjë këtë problem dhe ka kërkuar që dija të mos jetë e shkëputur nga jeta. Kudo ku është punuar me këtë frymë janë arritur rezultate. Kudo ku është nënvleftësuar lidhja e shkollës me prodhimin janë vërejtur dobësi, formalizëm, pritje komode, mospërputhje midis kërkesave të vendit dhe përgatitjes së të rinjve. Në këto kushte, është e nevojshme të forcohet më tej edukimi me dashurinë për punën, të goditen shfaqjet e mendjemadhësisë, të luftohet koncepti i gabuar se puna fizike ul dinjitetin e njeriut. Përkundrazi, puna e nderon njeriun dhe e bën atë më të dobishëm për shoqërinë. Dija pa punë mbetet e thatë; puna pa dije ngelet e verbër. Bashkimi i tyre është rruga e sigurt për përparimin e atdheut tonë socialist.