Në këtë kohë kaq të vështirë, kur Shqipëria po kalon sprova të mëdha ekonomike dhe shoqërore, pyetja ngrihet me të drejtë për mënyrën si po mbushet administrata dhe nëse vendi po importon më shumë njerëz sesa zgjidhje. MIRË KUADRAT, PO POPULLIN A DO TA “IMPORTONI”, ZOTËRINJ? Çfarë ka më shumë në dollapi nga sa libri i llogarisë? Kurrsesi nuk mund të lihet pa u përmendur edhe praktika e kohëve të fundit të qeverisë sonë demokratike. Duke e konsideruar importin e kuadrove si një domosdoshmëri, qysh në ditët e para të punës së saj, ajo ka sjellë nga jashtë jo vetëm mallra ushqimore, por edhe njerëz për poste të ndryshme. Këto ditë po zëvendësohen një e nga një drejtuesit e vjetër të sektorëve dhe në vend të tyre emërohen persona që kanë ardhur nga jashtë. Nuk është fjala për njerëz të paaftë, por pyetja është tjetër: a mos vallë në këtë vend nuk paska më specialistë, teknikë, ekonomistë e administratorë që ta njohin këtë tokë, këtë popull, këto halle? Prej vitesh është folur për emigracionin si plagë të rëndë të shoqërisë shqiptare, por tani po krijohet një dukuri e re: importi i kuadrove. Dhe kjo po bëhet jo mbi bazën e një studimi serioz, por më shumë mbi bazën e afërsive, njohjeve, lidhjeve politike a miqësore. Kështu, në vend që të forcohet besimi te njerëzit e vendit, po shtohet bindja se vlera e njeriut matet jo me dijen dhe punën, por me biletën e avionit dhe adresën e huaj. Në një vend ku ekonomia është e rrënuar, ku papunësia shtohet e ku njerëzit mezi sigurojnë bukën e gojës, administrata po fryhet me emërime të reja. Po a është ky shërbim ndaj popullit? Apo populli duhet të duartrokasë ndërsa të tjerët i bëjnë llogaritë me vendin e tij? Në raftet e dollapit mund të ketë shumë dosje, shumë emra, shumë emërime e çemërime, por pyetja mbetet: çfarë ka më shumë në dollapi nga sa libri i llogarisë? Nëse llogaria nuk del, nëse shifrat nuk përputhen me nevojat e vendit, atëherë importi i kuadrove nuk është zgjidhje, por stoli e kushtueshme mbi një shtëpi pa themele. Shqipëria ka nevojë për ndihmë, për dije, për përvojë, por jo për përçmim të mundit të bijve të vet. Nëse ka kuadro të zotë jashtë, le të vijnë e të punojnë; por jo duke zënë vendin e kujtdo me urdhër e rekomandim. Ndryshe, nesër dikush do të thotë me të drejtë: mirë kuadrat, po popullin a do ta “importoni”, zotërinj?