- Diskutimi i kryetarit të Grupit Parlamentar të Partisë Socialiste Namik Dokle - Jo kryetari i Partisë Socialiste të Shqipërisë Fatos Nano, për asnjë çast nuk ka kërkuar apo sugjeruar që ndonjë deputet socialist të largohet nga salla e parlamentit gjatë zhvillimit të diskutimeve rreth heqjes së imunitetit të deputetit dhe të presidentit të Partisë Socialiste Fatos Nano. Përkundrazi, shpirti i përgjegjësisë para popullit, për bojkotin e kuvendit, shfaqet qartë në diskutimin e mbylljes së seancës së djeshme. Më poshtë po japim të plotë diskutimin e deputetit dhe kryetarit të Grupit Parlamentar të Partisë Socialiste Namik Dokle: A ka ndonjë shqiptar në këto ditë absurde që të mos gjykojë se parlamenti po shkon drejt konsumimit të vetvetes? Ajo që na ka mbetur neve nga kjo votë-mohim, është se ne të paktën nuk duam të katandisemi si ju. A na duhet ne trauma, A na duhet një katarsis, A na duhet një krizë, A na duhet një skizofreni parlamentare. Për të qenë i qartë dhe oponenca jonë që e sheh, shpesh herë jo vetëm në të majtë po edhe në të djathtë përplasjen tonë me qeverinë që polli ky parlament, por, para së gjithash, për të qenë i qartë me nevojën e një zgjidhjeje për këtë çështje, kam këto konsiderata. Së pari, ne nuk po ndodhemi përpara një çështjeje të zakonshme proceduriale. Kjo është e qartë. Po vazhdojmë të zihemi në një çështje kompetencash. Debati është nëse ligji i parlamentit është më superior se dekreti i Presidentit. Kjo është çështja. A mund të rrije neutrale para kësaj edhe një opozitë parlamentare, me një minimum digniteti politik? Ne po themi jo. Ne po themi se kjo çështje duhet të zgjidhet përpara se të fillojë procesi që po nis kundër doktorit. Dhe jo pa të drejtë kolegët e opozitës po këmbëngulin se fillimi në procedurë i kësaj çështjeje do të konfirmonte një nisje politike e procesit, do të konfirmonte sidomos një nxitim në deformimin e tij. Dhe qeveria e ngrirë në institucionin e saj më kryesor, pikërisht parlamentin, nuk mund të jetë indiferente ndaj kësaj. Megjithëse në këto 7 ditë parlamenti ynë ka pësuar që nga një supershpejtësi çoroditëse deri në një ngadalësim total. Duket se nuk po ndodh vetëm me parlamentin, por edhe me ne. Ngjajmë me këmbënguljen e nxituar të një makine që djeg kilometrazhin pa shkëputur asnjëherë këmbën nga gazi, që po e çon makinën në humnerë. Po, sot rolet kanë ndryshuar. Po e shikoni se kjo seancë po fillon nga opozita. Nuk do të humbisnim asgjë sikur mazhoranca të vazhdonte seancën e djeshme. Përkundrazi, do t’i shërbente më mirë normalitetit. Dhe këtu është çelësi i gjithë këtij absurdi. Kjo është një lojë paradoksale ku mazhoranca imponon opozitën dhe opozita po mundohet të bëjë rolin normalizues. Po them këtë jo se unë kam simpati më të mëdha për oponencën sesa për mazhorancën, por po e them, sepse sot është kështu. Ajo që po i bën mazhoranca parlamentit është se po tenton ta deformojë. Dhe sot po provohet se, me këtë praktikë, parlamenti do të mbetet peng i dëshirës së një shumice që nuk po demonstron pjekuri për të administruar konfliktin. Prandaj po ju them: a ka nevojë ky parlament për procedura të qarta, për respekt të rregullores dhe të hierarkisë së akteve? Po. Përndryshe gjithçka që po ndodh do ta çojë atë drejt konsumimit të vetvetes. (Shkrimi vijon në faqen 5)