Historia nuk është lopë që PD-ja ta mjelë si të dojë Në emër të PD-së parlamenti i pavarjen ligjë ku fluenë në një heshtje indiferente dhe kriminelët ordinerë. Përjet Pepo i PP-së bëri hero] bashkëpunëtorët e pushtuesit dhe fjalorë qia qe çlirimin... “BALLI”, I PD-SË PASI E LA SHQIPËRINË PA DITË ÇLIRIMI REHABILITON BASHKËPUNËTORËT E PUSHTUESVE Historia nuk është lopë që PD-ja ta mjelë si të dojë • Në emër të PD-së parlamenti i pavarjen ligjë ku fluenë në një heshtje indiferente dhe kriminelët ordinerë. • Pjetër Pepo i PP-së bën hero] bashkëpunëtorët e pushtuesit dhe fjalorë qia qe çlirimin… • A do ta marrë Pjetër Arbnori përgjegjësinë e Beqirit? Bëhet e qartë se pavarësisht se po bisedohet për koalicion me të djathtën, atëherë qysh te PPSh e djeshme? jo, një trajtim i tillë i tillë i tij ndaj forcave të rezistencës do të krijojë përfundime të tjera. Të jenë në linjë, si me ç'është? së paku kështu krijohet ideja. Më tej autori merret me nacionalizmin e periudhës së luftës. Mirëpo në qoftë se PKSH në traditën e vet ka pasur e ka patriotizmin e vërtetë, kjo nuk mund të mohohet edhe tek nacionalizmi shqiptar. Simptomë e një pështjellimi të kuptueshëm, por në një farë mënyre të çuditshëm, është se autori arrin të thotë sa më poshtë: “Mbetet e qartë se kjo lëvizje nuk ka qenë regjente e politikës së Beogradit, sepse është e qartë se komunistët e Shqipërisë e fituan luftën me forcat e tyre e jo me ndihmën e të huajve. Megjithatë duam të dimë…” Autori më tej kapet pas çështjes së “marrjes së pushtetit me terror” nga partizanët, duke mos kuptuar ose duke mos dashur të kuptojë se pushteti nuk merret me lule. Të tillë mendësi do të justifikonin edhe pushtuesit. Në mënyrë të tërthortë ai i bën apologji dhe demaskueses së tyre. Këtu nuk ka të bëjë me ato eksese të shkëputura që mund të jenë kryer nga individë në valët e luftës, por me vlerësime politike e historike. Kur thuhet se “terror” është ushtruar edhe kundër nacionalistëve, duhet të sqarohet se për cilët nacionalistë bëhet fjalë, për ata që luftuan kundër pushtuesit apo për ata që bashkëpunuan me të. Në shkrim përmenden organizata e figura të ndryshme. Flitet për Misionin Aleat, për Abaz Kupin, për Mit'hat Frashërin, për Legalitetin, për Ballin Kombëtar. Por kur fshihet fakti themelor i bashkëpunimit të një pjese të tyre me pushtuesin, atëherë historia shtrembërohet. Kjo është ajo që po ndodh. Duke i paraqitur si viktima të komunizmit, harrohet roli i tyre real në vitet e luftës. Këtu nis deformimi i ndërgjegjshëm. Mund të debatohet për çështje të ndryshme të historisë sonë kombëtare, por nuk mund të preken me një të rënë të lapsit kufijtë moralë të Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare. Nuk mund të vendosen në një peshore partizanët dhe bashkëpunëtorët e pushtuesit. As nuk mund të lihet vend për rehabilitimin e këtyre të fundit. Në qoftë se në parlament në emër të PD-së bëhen përpjekje për të legalizuar një vështrim të tillë, atëherë përgjegjësia është politike dhe morale. A do ta marrë Pjetër Arbnori përgjegjësinë e Beqirit? Kjo pyetje shtrohet natyrshëm kur shihen heshtjet dhe aprovimet. Problemi nuk qëndron vetëm tek një deklaratë a tek një artikull. Problemi është se po ndërtohet një frymë, ku e shkuara trajtohet sipas nevojës së ditës. Por historia nuk është lopë që të mjelet sa herë i duhet dikujt. Ajo kërkon të vërtetën, dokumentin, ndershmërinë e gjykimit. Nëse duam pajtim të vërtetë kombëtar, ai nuk kalon nga pastrimi i biografive të bashkëpunëtorëve të pushtuesit, por nga njohja e drejtë e historisë. Lufta Nacionalçlirimtare mbetet themeli moral i shtetit modern shqiptar dhe i dinjitetit kombëtar. Nga vizita e Fatos Nanos në Greqi

Lënda e Gjykatës kushtetuese ka shpallur të paligjshme disa dispozita të ligjit për tatimin dhe ndëshkimin e ish-punonjësve të diktaturës, duke i konsideruar ato në kundërshtim me frymën e Kushtetutës. Vendimi ka ngjallur reagime të shumta politike dhe juridike. Autori i shkrimit vëren se ky nuk është rasti i parë kur një ligj i miratuar me ngut apo me motivime politike bie ndesh me normat kushtetuese. Prandaj e kanë ligje të tjera të tilla, të cilat sipas tij duhet të rishikohen me seriozitet. Në argumentim theksohet se shteti ligjor nuk mund të funksionojë mbi dispozita ndëshkuese kolektive, që cenojnë të drejtat themelore të qytetarëve. Gjykata kushtetuese del si një institucion që rikthen ekuilibrin juridik kur pushteti kalon kufijtë. Vendimi shihet edhe si një sinjal për parlamentin dhe qeverinë që të tregojnë më shumë përgjegjësi në hartimin e ligjeve, sidomos kur ato prekin kategori të gjera shoqërore dhe tema të ndjeshme të tranzicionit.

Nga luftimet ne Alikvendin, Poshtmlior “DEMOKRATIKE” po e prisnin vetë këtë parlament Per te vertetuar pohimin qe qirinjit e te ecteve personat qe kishin marre pjese ne nje krim te mund te paraqiten para se te behet nje veper e tille, autori sjell shembuj nga debati parlamentar dhe nga sjellja e forcave qe mbajne pushtetin. Sipas tij, opozita demokratike po korr frytet e nje politike qe ka nxitur vete, duke e kthyer parlamentin ne nje arene sharjesh, kercenimesh dhe perjashtimesh. Ai nenvizon se klima e krijuar ne Kuvend ka demtuar rende imazhin e institucioneve dhe ka larguar qytetaret nga besimi tek politika. Nje parlament i ngritur mbi revanshin dhe jo mbi dialogun, perfundon ne bllokim e degradim. Shkrimi lidhet me zhvillime te diteve te fundit dhe i sheh ato si pasoje te nje fryme te gabuar sunduese, ku kundershtari nuk trajtohet si rival politik, por si armik per t’u asgjesuar.