e komitetit drejtues të PS të rrethit të Shkodrës Asgjë të paarsyeshme nuk ka, përkundrazi ka logjikë të plotë në faktin që kryesia e grupit parlamentar socialist, po bëri "heshtje" ndaj deklaratës së shokëve të Shkodrës. Mjafton të kesh parasysh se çfarë përfaqëson dhe si e ka krijuar identitetin e vet kjo kryesi. Siç është e njohur, kjo kryesi ka ardhur përmes disa ridimensionimesh, fillimisht si 1/4, por duke marrë me vete sa më shumë anëtarë të grupit parlamentar, me "argumentin" se po bëhet për të mirën e partisë etj, por në fakt, duke e çuar atë grup në një gjendje mjaft të rëndë. Edhe përmes ridimensionimit të dytë, gjeti e mori atje ku ka qënë më e paktë, në grupin e deputetëve dhe këtë, duke vazhduar t'i shërbejë vetes dhe jo grupit. Në këtë aspekt, jo vetëm kryesia, po edhe grupi parlamentar socialist janë bërë qesharakë, siç po bëhen për ditë e më tepër. Janë bërë qesharakë sepse, në vend që të merren me mjaft çështje jetike të vendit, merren me sherre, merren me veten e tyre, merren me lojëra që nuk i bëjnë nder as grupit, as partisë, as opinionit publik. Qysh kur u deklarua nëpërmjet shtypit se në PS ka "fraksione", u kuptua se kjo ishte thjesht një sajesë për të fshehur qëllime të tjera. Pastaj erdhi historia me të ashtuquajturin "grup i 70-ve", që në fakt u përdor si mjet presioni, për të krijuar alibi dhe për të ndërtuar skema të parapërgatitura. Më pas, u hodhën insinuata për deputetë të veçantë, për përjashtime, për përçarje, për orientime të dyshimta, për skenarë që s'kanë lidhje me realitetin dhe me interesat e partisë. E gjitha kjo për të mbuluar paaftësinë dhe humbjen e autoritetit. Shokët e Shkodrës kanë të drejtë të ngrenë zërin. Kanë të drejtë të kërkojnë qartësi, sepse e kanë ndjerë mbi kurriz se ku të çojnë lojërat e kulisave, lëvizjet e pakonsultuara dhe aventurat politike. Ata e kanë kuptuar se nuk mund të shkohet më përpara duke fshehur të vërtetën, duke i veshur përgjegjësitë njëri-tjetrit dhe duke u përpjekur të mbahet peng një parti e tërë nga disa mendësi të vjetra e të dështuara. Në vend të përgjigjes politike, me argumente dhe me vullnet për të reflektuar, u përdor heshtja. Kjo heshtje nuk është shenjë urtësie. Është shenjë hutimi dhe paaftësie. Është mënyra më e keqe për t'iu shmangur ballafaqimit me të vërtetën. Dhe pikërisht këtu del edhe më qartë palogjika e deklaratës së komitetit drejtues të PS të rrethit të Shkodrës: jo në shqetësimet që ngre, por në faktin se i drejtohet një strukture që ka humbur aftësinë për të dëgjuar. Shqiptarët sot presin një opozitë të përgjegjshme, serioze, të ndershme me vetveten dhe me elektoratin e saj. Nëse PS dëshiron ta luajë këtë rol, duhet të heqë dorë nga skemat e vjetra, nga intriga e brendshme, nga vendimet e errëta dhe nga fryma e përjashtimit. Përndryshe, çdo deklaratë e saj, sado logjike të jetë, do të ndeshet me një realitet që e zhvesh nga kuptimi. (vijon në faqen 2)

Dr. KASTRIOT ISLAMI pyet: 1. A mundet Kuvendi i sotëm të miratojë Kushtetutën e re? Analiza rreth shifrës së deputetëve që duhen domosdoshmërisht për aprovimin e kushtetutës së re dhe të procedurës që duhet të ndiqet paraqet sipas mendimit tim, disa çështje mjaft të rëndësishme. Pavarësisht se në opinionin publik është përhapur ideja sikur aktualisht nuk ka nevojë për miratimin e kushtetutës së re, unë mendoj se ky është një keqkuptim i madh. Kushtetuta e re mbetet nevojë urgjente, sepse shteti demokratik pluralist shqiptar nuk mund të vazhdojë gjatë me zgjidhje të përkohshme, me dispozita kalimtare dhe me interpretime që lënë shteg për arbitraritet. Së pari, duhet kuptuar qartë se kushtetuta nuk është thjesht një tekst juridik, por kontrata themelore politike e shoqërisë. Për këtë arsye, përgatitja e saj kërkon jo vetëm numra, por konsensus. Në një situatë të tillë, pyetja nëse Kuvendi i sotëm e ka legjitimitetin e duhur për një akt kaq madhor, është plotësisht e arsyeshme. Nga ana tjetër, nuk mund të injorohet fakti se parlamenti aktual ka dalë nga zgjedhje të përgjithshme dhe ushtron sovranitetin përmes mandatit të deputetëve të vet. Në këtë kuptim, ai ka të drejtë të diskutojë dhe të votojë kushtetutën. Por e drejta juridike nuk mjafton. Duhet dhe përfaqësim real politik, pjesëmarrje e gjerë dhe transparencë. Pikërisht këtu shtrohet nevoja për zgjidhje politike. Miratimi i kushtetutës nuk mund të kthehet në instrument shumice kundër pakicës. Një kushtetutë që nuk përfshin, që nuk dëgjon, që nuk krijon ekuilibra dhe garanci për të gjithë, rrezikon të lindë e cunguar. Prandaj, më shumë se pyetja teknike e numrit të votave, rëndësi ka procesi i ndërtimit të besimit. Nëse ky proces mungon, atëherë çdo rezultat formal do të mbetet i kontestueshëm. Ndaj unë mendoj se po, Kuvendi i sotëm mund ta miratojë kushtetutën e re, por vetëm nëse i paraprin një marrëveshje politike e qartë, një debat serioz publik dhe një vullnet i sinqertë për kompromis. (vijon në faqen 2)

- Në mesin ndahë për gjigandërinë e fotit - Ditët e fundit, të akuzuar nga opozita për veprimet e tyre antikushtetuese, organizatorët e grushtit të shtetit të dështuar po përpiqen të paraqiten si viktima të një revanshi politik. Në qendër të këtij debati është vënë ish-gjenerali MeHja[?], i cili për një kohë të gjatë është paraqitur si njeriu i fortë i skemave të errëta dhe i ndërhyrjeve të paligjshme në jetën politike të vendit. Në të vërtetë, fundi i tij është i palavdishëm jo sepse kundërshtarët e goditën fort, por sepse ai u rrëzua nga pesha e vet e gabimeve. Karriera e tij u mbështet mbi bindjen se forca zëvendëson ligjin, se urdhri i fshehtë vlen më shumë se institucioni dhe se mund të ndërtohet autoritet mbi frikën. Kjo filozofi nuk mund të çonte veçse në dështim. Nëse sot ai përpiqet të justifikohet, të kërkojë alibi dhe të shpërndajë përgjegjësitë, kjo e bën edhe më të dukshëm boshllëkun moral të figurës së tij. Shqipëria nuk ka nevojë për gjeneralë që mendojnë me gjuhën e prapaskenave, por për institucione që funksionojnë në dritë të diellit. Rasti i tij duhet të shërbejë si mësim për të gjithë ata që, në emër të rendit, shkelin kushtetutën dhe mendojnë se historia mund të manipulohet pafundësisht. Historia mund të vonojë, por nuk harron. (vijon në faqen 2)

Banka kombëtare shqiptare ndodhet në duart e një grupi aventurierësh ndërkombëtarë!? Kush i ndihmoi ata të futeshin përmes doganës pa u kontrolluar e të hynin në bankë pa u verifikuar? Mbi situatën e krijuar në sistemin bankar shqiptar po shtohen çdo ditë pikëpyetjet. Qarkullojnë versione të ndryshme për rolin e disa të huajve, të cilët jo vetëm që kanë fituar akses të pazakontë në institucionet tona financiare, por sipas shumë burimeve, po ushtrojnë ndikim real në vendimmarrje. Shqetësimi më i madh lidhet me Bankën Kombëtare Shqiptare, ku thuhet se një grup aventurierësh ndërkombëtarë është futur me lehtësi të pashpjegueshme, duke kaluar doganën pa kontrollet e zakonshme dhe duke hyrë në mjediset e bankës pa procedurat e verifikimit që zbatohen për këdo tjetër. Pyetja që lind natyrshëm është: kush ua hapi derën? Kush i autorizoi? Kush mori përsipër të anashkalojë rregullat e sigurisë dhe të sovranitetit institucional? Nëse këto pyetje nuk marrin përgjigje, kemi të drejtë të dyshojmë se pas gjithë kësaj fshihet jo vetëm neglizhencë, por edhe bashkëpunim i qëllimshëm. Shqipëria ka nevojë për investime, për bashkëpunim dhe për ekspertizë, por jo për uzurpim të institucioneve të saj. Vendi ynë nuk mund të trajtohet si territor eksperimentesh të dyshimta, ku disa individë hyjnë e dalin pa llogari dhe paraqiten si shpëtimtarë. (vijon në faqen 2)

Një lajm i hidhur nga Krruma: 17-vjeçari Lu[?]im Muça mbytet në rezervuar!

Njoftohen të gjithë anëtarët e komitetit të kryeqytetasve brig., dega 5881, dega ushtarake Durrës 12053, ora 9.00, e hënë, të zhvillojnë mbledhjen e radhës të komitetit në PSSH. Kryesia e PSSH