Në Parlament: Në seancën e djeshme të punimeve të Kuvendit Popullor u miratua futja në rendin e ditës për diskutim deri më 27 korrik e mocionit të mosbesimit për kryeministrin Meksi, që siç dihet është kërkuar kohë më parë nga Grupi Parlamentar i Partisë Socialiste, pas ngjarjeve fashiste në Lushnjë dhe ditën e votimeve të parakohshme për kryetar komune. Sqarojmë se mocioni do të diskutohet pas deklaratës së Presidentit të Partisë Demokratike Sali Berisha, i cili siç kujtoi votat e “vendosura forcërisht nga kriminelë e mafiozë – buqeta me lule për Partinë Demokratike. Në lidhje me qëndrimin e zotit Be­ri­sha në aktivin kombëtar të PD-së ndaj akteve fashiste të kryera nga banda jençerësh e centikësh një muaj më parë në Lushnjë, në emër të të gjithë parlamentarëve të Partisë Socialiste kërkoj faljen për të lexuar një deklaratë në kryetari i këtij grupi deputeti Musa Ulqini. Por Pjetri nuk e lejoi atë të përfundonte as paragrafen e parë duke thënë se këto gjëra ne i dimë. Ai pasi urdhëroi ndërprerjen i fshavi të mikrofoni u ngrit dhe iku sala-ngadale, me sa duket i lodhur sa nga vapa aq edhe nga punët e shumta që mban mbi supe. «Korresp. i “Zërit të popullit”»

Deklaratë e grupit parlamentar Socialist Sot u mbush plot një muaj nga zhvillimi i zgjedhjeve të parakohshme në 5 komuna të vendit. Plot një muaj më parë simpatizantët e Partisë Socialiste, veçanërisht ata të komunës së Libofshës, përjetuan një terror të egër psikologjik, politik dhe fizik. Ky terror nuk ishte spontan, por i organizuar nga segmente të specializuara të shtetit të sotëm që vetëquhet demokratik. Është impenjimi i vërtetë mënyra se si e përjetuan partiakët në pushtet dhe shtetarët partiakë ngjarjen dramatike të Libofshës dhe veprimet e tjera të dhunshme gjatë zgjedhjeve të 29 Majit, që shënuan një tjetër kulm të egërsisë së pushtetit ndaj opozitës. Ndërkohë, Presidenti i Republikës vazhdonte të heshtte. Shtetari më i lartë i vendit s’kishte se si të mos i dënonte, se ai ndodhej në Shqpëri. Plot një muaj më parë, 3 herë brenda ditës, pikërisht në orën 9.45 dhe 10.30 e 11.30 e paradites së 29 Majit ishte informuar nga protesta e PSSH se çfarë po ndodhte në Libofshë. Më 7 qershor të vitit 1994, ka marrë edhe një letër nga grupi parlamentar i PS ku, pasi i kujtohej e njëjta gjë, i kërkohej që të prononcohej publikisht dhe (Vijon në faqen 3)

- “Poli i zhvillimit” apo polarizimi ekstrem i shoqërisë? - Thesi i shtetit nuk mbushet më nga lëmoshat e huaja, por nga taksat. - Dyfishohen të ardhurat për frymë, dhjetëfishohen shpenzimet. - «Mrekullia shqiptare» - serial propagandistik për të ruajtur pushtetin. Fjalimi i Presidentit të Republikës në Mbledhjen e Zgjeruar të Këshillit Kombëtar të PD-së nuk mund të kalonte pa zgjuar interesin opinionit publik. Madje mjetet zyrtare të informimit, duke qenë nën sqetull e partisë në pushtet, nuk u rezervuan por e komentuan fjalën e Berishës si një «fjalim të rëndësishëm». Mund të ishte «historik» e cilës nën piskun e kësaj vere të nxehtë mund të bëhej shtysë për hedhje paralelesh të papëgjegjshme me ato të kohës së shkruar. Çfarë tha, pra, Presidenti, në rrethin e njerëzve të partisë së tij? Një term ndoshta i huazuar, “Poli i rrit­meve të larta të zhvillimit”, futur si një risi në fjalorin politik të Presidentit u përdor nga ai si bosht referimi për afirmimin e «arritjeve» të partisë në pushtet gjatë këtyre dy viteve. Por shumë kush i mban mend fjalimet e para të Berishës pas fitores së PD. Në to bëhej fjalë për një kalim të vështirë në ekonominë e tregut thuhej se duhen së paku 15-20 vjet derisa Shqipëria të fillojë të ecë vetë me ritmet e botës së qytetëruar, etj, etj. Sot Presidenti dhe partia e tij nuk hezitojnë të deklarojnë një «Mrekulli shqiptare» dhe një «pol shprese» apo «pol të rritmeve të larta», çfarë përfaqëson në të vërtetë «poli», shpresës? Në se për Presidentin poli i shpresës përfaqëson renditjen e një numri treguesish ekonomikë (me rritje të dyshimtë), një administratë kërkët? të re (por ekstremisht të paaftë për të zgjedhur problemet e kohës), numrin e autoveturave apo të pasueve satellitore e kioska, për shumicën (dhe kjo «poli» përfaqëson shembullin më të gjallë të polarizimit ekstrem të shoqërisë shqiptare. Kanë lindur vërtet e po rriten milionerët e parë, por po shtohen për ditë njerëzit që më vështirës të mbajnë përballojë jetën. Të papunët, të asistencuarit, njerëzit që enden rrugëve për të shitur cigare e banane për të siguruar minimumin e minimumit jetik janë dëshmitarë të polarizimit të theksuar të shoqërisë të varfëra. Këto janë fjalë e ekonomisë së tregut, mund të thuhet. Por mund të pyetet edhe për mungesën e të ashtuquajturit «dimension social». Në shërbim të apolitikës së tij, presidenti refuzoi statistikave në lidhje me «dyfishimin e të ardhurave për frymë». Në rregull, por, faktikisht, njerëzit në bilancin familjare kanë edhe zërin e shpenzimeve. Po këto në ç’nivele janë? Indirekt statistikat e japin edhe këtë shifër. Çmimet janë rritur mesatarisht 10 herë. Po kaq edhe shpenzimet, bile më tepër. Dëshminë për këtë e jep vetë Presidenti në fjalën e tij kur pohon se «60 për qind e buxhetit të shtetit mbulohet nga lëmoshat dhe ndihmat humanitare». Po sot me çfarë mbulohet buxheti i i sëmurë? Po të hedhësh një sy të ardhurave të tij del se mbi 80 për qind e tyre thithen nga takimet e taksat. Se nga dalin këto taksa, dine më mirë ata që ndodhen në krahat të këtyre më-«polin e rritmeve të larta», pra taksat paguhen e lodhur shqiptarë. Për këtë të fundit shprehja «e mira më e madhe, numri më të madh» tingëllon aspak më shumë se një slogan i vjetëruar. Për ta përditë e më tepër bëhet e qartë se e mira më e madhe i takon vetëm disa banim të PD, një numri servilesh e korruptuarish që ngrejnë gjishtat për të mbushur xhepat. PD po kristalizon hap pas hapi klasën e vet ekonomike, bazën e vet mbështetëse. Në shërbim të kësaj platforme janë vënë drejtuesit e PD nga qendra e deri në bazë. Borden e privatizimit në rreth, të përbërë nga njerëz që e marrin komanden në PD, janë shndërruar në instrumenta të privatizimit të pasurive kombëtare, duke e thelluar kështu akoma më shumë hendekun midis «polit të shpresës» dhe «polit të varfërisë». Presidenti thotë se «Privatizimi do të jetë i efektshëm vetëm, dhe vetëm në kuadrin e konkurrencës». Por realisht privatizimi si levë e rëndësishme e shndërrimit të pronës kolektive në pronë private, prej së cilës duhet të përfitojnë të gjithë shtetasit, po vihen në jetë sipas parimit «bjeri i forti të ligut» dhe ankandi pothuajse është abandonuar. Ku është, pra, konkurrenca? A e njoh gjë dinjitet Presidenti Berisha? Nuk mund të thuhet se «jo», pasi vetë presidenti pohon: «Të mos harrojmë se vetëm para tre viteve qytetarët guxonin të Tiranës dhe qyteteve të tjera që të gëzonin e zera, diçka apo byrekët që si shin më rrugëve, njerëz si qytetarët e tjerë me gjendje shëndetësore e tyre të ngritur, sidomos kushtetuten staliniste të kolektivizimit total, janë sot prona e pushtuesh, restorantash, kioshash të vogla, por që nesër premtojnë të bëhen edhe më të mëdha. «Pra, klasa ekonomike e PD që ka lindur, do të rritet e shëndetshme, nën kujdesin e partisë. Presidenti në fjalimin e tij, pasi afirmoi fitoret e mëdha në reformat ekonomike në Shqipëri, hodhi piketat e së ardhmes duke thënë se «të shqiptarët sot rritjen e shpejtë ekonomike, objektiv madhor kombëtar të Partisë Demokratike dhe të forcave demokratike në tërësi». Presidenti shtoi se «Sigurimi i rritjes së shpejtë ekonomike është prova jonë më e madhe, është sfida historike që më duhet të përballojmë». Afirmimi i objektivit më madhor të PD nga presidenti, pikërisht pas dy viteve në pushtet, të partisë së tij, nuk mund të mos komenthohet si tërheqje vendimesh ndaj zgjedhjeve të larta të shtetit për punën e deritanishme. Përndryshe nuk ka pse pas dy viteve që drejton të kujtohet për objektivin më madhor». Nga ana tjetër, shpallja e objektivit të PD në kushtet e tanishme, kur dëshmitë dhe skandalet në gjirin e saj janë bërë metodë pune, nuk mund të mos të kujtojë anekdotën e atyre drejtuesve që pasi kishte konsumuar zarfinn e parë të pasardhësi i tij ne të cilin shkruhej «Vishni të gjitha veshjet tuaja», hapi zarfin e kaluar, i erdhi rradha të hapte zarf in e dytë që përmbante tekstin. «Bëj autokritikë dhe premto për të ardhmen». A nuk duket i tillë edhe objektivi i PD për «rritjen e shpejtë ekonomike»? Me se do ta realizojë PD këtë rritje, kur prodhimin e ka katandisur në nivele të mjerueshme, kur investimet e huaja janë shumë larg kuotave të pritura e kur investitorët akoma ndjehen të frikësuar nga mungesa e një kuadri të plotë ligjor për këtë qëllim? Këto faktë e kanë pohuar edhe diplomatët që përfaqësojnë vendet prej nga priten investimet si të pajtë e paqartë. A do të çelë forca PD-ja që t’u ndalë dorën përfaqësuesve të saj të pa paguar nëpër rreth të qytetet sipas presidentit «po krijojë shtetin e bilancit dhe jo biznesin e shtetit». Po kontradiktën midis «rritjes ekonomike të shpejtë» dhe realizimin e një politike sociale sërish, a do të mund ta zgjidhë PD? Ecuria e këtyre dy viteve në drejtimin e PD është dëshmitë e dëshmimeve të PD në këto fusha. Prandaj PD me gojën e Presidentit hedh sot sërish në tregun politik objektivin madhor për rritmet e larta të zhvillimit, duke dhënë kështu sinjalin se serial propagandistik për të ruajtur me çdo kusht pushtetin do të vazhdojë. - AHMET MELLI

Delvinë Dr. SERVET PELLUMBI: «Proceset dhe vështirësitë e tranzicionit kërkojnë një qeverisje më të aftë, një mbështetje më të gjerë sociale. Prandaj duhen zgjedhje të reja të parakohshme» Delvinë Rritja e elektoratit dhe e mbështetjes së popullit e kërkojnë më çliruese partinë Dr. SERVET PELLUMBI: «Proceset dhe vështirësitë e tranzicionit kërkojnë një qeverisje më të aftë, një mbështetje më të gjerë sociale. Prandaj duhen zgjedhje të reja të parakohshme» Delvinë e vite, u nda ar me Sarandën, Delvina nuk humbi vetëm daljen në det, por shumë më shumë. Ja një shifër. Qyteti ka të regjistruar 980 banorë, (me gjithë emigrantët e shumtë, numrin e të cilëve s’e di njeri) Po shiko si janë shifrat e asistencës sociale: nga zyra e punës fitonj asistence 445 kragë, nga bashkia 475 familje ose 1585 frymë. Nuk është shumë? Qeverimi dhe administrimi është katastrofik, një kaq i lartë, mbin dot më gjendjen që është në pak a shumë. Në mënyrë që të arrihet një qeverisje me përgjegjësi, duhet të bëhen zgjedhje të reja, sipas meje. Në raport me atë, njerëzit e qytetit janë të pakënaqur. Përveç kësaj, në të njëjtën mënyrë, që po rritet. Shkolla, as profesionale, as qendra të mirëfillta të punës, nuk ekzistojnë. Është e nevojshme që të merremi me çështjen e punës. Pyetje dhe përgjigje nga sallë. Këtu treguan pikëllimin këtë gjendje të vështirë ekonomike e një mënyrë nervoze të njerëzve, që duken në atë që u tha më sipër. Ne këto treva atë që është nuk është mjaft. (Vijon në faqen 2)

Kolonjë 2400 të papunë të lënë në mes të katër rrugëve Kolonjë Të shfrytëzojmë gjërësisht potencialet e mundshme për të intensifikuar veprimin e partisë në të gjitha hallkat e saj 2400 të papunë të lënë në mes të katër rrugëve Socialistët e Kolonjës bënë bilancin e punës dhe të veprimtarive në konferencën e Partisë së rrethit, e cila zhvilloi punimet para disa ditëve. Raportin e mbajti kryetari i KD të PS të rrethit Sotir Kokeri ishte një përgjithshëm i punës dhe luftës organizative të Partisë, në bazë të komor midis konferencave, në drejtim të mëshem dhe themelor të saj. «Zgjedhja e këtij problemi në boshtin e përmbajtjes së Konferencës kërkonte një me një seri faktorësh. Si në të të dhënë vendin edhe në rrethin e Kolonjës, jeta politike karakterizohet nga dukuri e kontradiktave që vetëm sa shtohen. Lufta e re e klasave ka mbetur e paolitikës e politikës së Partisë Demokratike, e cila materializohet në përdorimin e njerëzve për përndjekje politike, në fokus të të cilave janë bindjet politike, ndërsa në? 24.1 vazhdon të jetë kambizhu që gjendet socialiste, duke i hedhur ata në rrugë, pa varefshëm sa janë nga specialistët dhe të tjerë në fushat e tyre. Por edhe pse të sulmuar socialistët dhe shpërndarët e tyre nuk e kanë heshtur, por për anjaç can në terren veprim e projekte në jetën e tyre për mbrojtjen e drejtave e lirive elementare. Ata kanë marrë përsipër, në përgjithësi luftën politike të zhvilluar në shkallë vendi, për të protestuar kundër arbitraritetit të paligjshëm të kryer nga PSSH Fatos Nano, kanë kërkuar një njohjen dhe respektimin e luftës Nacionalçlirimtare e të gjakut të dëshmorëve të lirisë. Në manifestimet e organizuara për këto e për probleme të tjera socialiste dhe populli patriot i Kolonjës janë goditur nga policia e rendit, por kurrë nuk janë tërhequr. Ata nuk janë gënjyer në tu­ (Vijon në faqen 2)

GRAMOZ RUÇI: Takimi dhe strategjia e Partisë Demokratike synon shërbërjen e Partisë Socialiste, praninë dhe u-crestua Fatos Nano. Por ne nuk tremhemi. Sulmet e PD-së tregojnë se pushteti i saj është në krizë, ndërkohë që Partia Socialiste fiton çdo ditë e më shumë në sytë e opinionit, ndërsa Fatos Nano është bërë simbol i qëndruesë së luftës kundër shtetit policor të regjimit të Sali Berishës. Konferenca e Partisë Socialiste të rrethit të Gramshit që i zhvilloi punimet ditët e fundit shënoi kurorëzimin me sukses të fushatës së zgjedhjeve të reja në parti. Ajo pasoi një analizën e punës dyvjeçare, u ndal gjerësisht në vështirësitë dhe pengesat që i qenë krijuar pushtetit qëndror për opozitën dhe pushtetin lokal ku dominon socialitet. Në raport ashtu edhe në shumë diskutime u theksua domosdoshmëria e reformave të ekonomisë së tregut, po jo sipas qejfit të qeveritarëve, por sipas ligjeve ekonomike që marrin për bazë edhe interesat e qytetarëve. Në këtë kuadër, u theksua në konferencën, Partia Socialiste është e përgjegjshme për përgjegjësinë e madhe që ka jo vetëm përpara elektoratit të vet, por edhe për vendin. Përfaqësuesit e PS-së në pushtetin lokal të Gramshit janë bërë e tyre e kanë justifikuar besimin që u dha populli nga zgjedhjet e 26 korrikut të vitit 1993, fakt që toka është më 100 përqind dhe 96 përqind me tapi. Fakt që nga 27 ndërmarrje që ka rrethi 24 prej tyre me vendim të bordit të privatizimit janë në kalim në pronësi të punëtorëve tregojnë se socialistët mund të qeverisin me aftësi dhe profesionalizëm. (Vijon në faqen 2)

Një anekdotë tepër e njohur për zarfìn e parë theu­hej: fshihja të gjithë drejtuesit e rangjeve të ndryshme në monizëm thoshte: Një drejtues i vjetër kur po largohej nga detyra i la testament pasardhësit të tij tre zarfe, duke e porositur të hapë sipas radhës në kohë më të vështira. Në të parin e kishte shkruar: «Hidhja të gjithë përgjegjësinë pasardhësit». Zarfi i dytë përmbante «merr zotime të reja». Në zarfin e tretë thuhej: «përgatit të zarfet të reja për pasardhësin».