Indiferenca qeveritare, hipokrizia dhe mosmbajtja e fjalës, fyen më e rëndë për grevistët e urisë, për familjarët e tyre dhe gjithë banorët e Kukësit Greva e urisë në Kukës vazhdon. Vazhdon edhe indiferenca e qeveritarëve. Këmbëngulja për plotësimin e kërkesave dhe vendosmëria drejt vetëflijimit gjenden përballë mosmbajtjes së fjalës së dhënë dhe hipokrizisë se atyre që kanë në dorë zgjidhjen e problemit. Premtime pafund. Dekrete e vendime të propaganduara me bujë në RTv. Buzëqeshje mingjeth dhe lumë fjalësh. Dhe pastaj asgjë, Greva vazhdon. Qeveria bën armine. Kryeministri në Paris. Ministrat e rinj ndjehen rehat në makinat e sapomarra. Disa prej tyre nuk kanë shtëpi. Projektet në dorë. Me sa duket nuk do ta kenë të gjatë. Pas vitit të ri do të ketë ndryshime të tjera... Grevistët të sëmu[rë] dërgohen në spital. Shqetësimi sa vjen e rritet. E drejta revolta gjithashtu. Është hera e dytë brenda pak muajsh. Kukësjanët e adershëm e të duruar nuk mund të durojnë që dikush t’i tallet me ta, nuk mund të durojnë njerëz të qenës me vuajtjen e tyre dhe të shesë me makinë luksoze mbi plagën që dhemb pa pushim... Kujtesa e tyre nuk harron. Zemra e gjerë e malësorit të fal, të mëshiron Sidomos kur ngre duart lart dhe kërkon besë. Por ajo nuk duron dhe nuk fal pabesinë. Grevisët e Kukësit nuk kërkojnë para. Ata duan që Qeveria e Berishës t'i dëgjojë, të ulet e të kuvendojë me ta dhe bashkërisht të gjejnë një rrugëzgjidhje. Duan që Shqipëria të informohet për hallin që kanë, që ajo të mësojë të vërtetën për grevën e tyre. Duan që ata që nuk zbatuan dekretin e Presidentit dhe vendimin e qeverisë të përgjigjen ligjërisht. Grevisët e Kukësit nuk duan dhunë, por mërikëtipum. Ata nuk duan t'i gënjejnë njëri. Grevisët e Kukësit akuzojnë. Akuzojnë Presidentin e Republikës dhe qeverinë e tij të paaftë, akuzojnë administratën shtetërore. Presidenti vajti në Kukës. Por vajti kur kishte hallin e vet. Le të shkojë edhe tani që kanë hall kukësjanët. Ata e presin. LUAN M. BAMA

Këshilli i rrethit të Kukësit mbështet grevën e urisë Pas mbledhjes së jashtëzakonshme me pjesëmarrjen e drejtuesve të forcave politike në rreth dhe të Prefektit ai miraton një deklaratë drejtuar: Presidentit të Republikës Sali Berisha Kryetarit të Kuvendit Popullor Pjetër Arbnori Kryetarit të Këshillit të Ministrave Aleksandër Meksi Prefektit të Kukësit Selim Agolli Radiotelevizionit shqiptar dhe Radio Kukësit. Dhe ku kërkon. Ndërhyrjen e Presidentit, të Parlamentit dhe Qeverisë për të mos lejuar që greva të shkojë drejt flijimit; Plotësimin e kërkesave të drejta ekonomike të grevistëve; Nxjerrjen e përgjegjësisë për moszbatimin e dekretit të Presidentit Nr. 886, datë 12.7. 1994 dhe Vendimit të Qeverisë Nr. 306, datë 30.6.1994. Pasqyrim dhe informim të saktë nga Radiotelevizioni shqiptar dhe Radio-Kukësi. Këshilli i rrethit të Kukësit më datë 12 dhjetor 1994 në mbledhjen e tij të jashtëzakonshme së bashku me drejtuesit e forcave politike të rrethit ku mori pjesë edhe Prefekti i Kukësit, analizoi me shqetësim dhe përgjegjësi problemet e krijuara nga greva e urisë së banorëve të fshatrave të përmbytur nga ndërtimi i H C të Fierzës. Të gjithë këshilltarët dhe të ftuarit, pa paragjykime politike; diskutuan gjërësisht dhe me preokupacion gjendjen e krijuar dhe, në përfundim unanimisht, me pjesëmarrjen e deleguesve të fshatrave ka një vendim qeverie dhe një dekret të Presidentit për zgjidhjen e këtyre problemeve; këshilli i rrethit quan të realizueshme kërkesat e grevistëve. 2. Greva e urisë e datës 3.12.1994 është e dyta për të njëjtin problem dhe është shkaktuar gjithashtu nga zvarritjet e qeverisë për ta nuancë dhe për të zgjidhur këtë problem. Për këtë çështje ka dalë vendimi nr. 306 datë 30.6.1994 dhe Dekreti i Presidentit nr. 886 datë 12.7.1994. Por kanë kaluar mbi 5 muaj, dhe asgjë deri më... asnjë detyrë nuk është zbatuar. Këshilltarët dhe forcat politike janë të shqetësuar nga mungesa e preokupacionit të Qeverisë dhe nga ngarkesa e saj për zgjidhjen e kërkesave si dhe në heshtjen e RTVSH-së (Vijon në faqen 2) në heshtjen e RTVSH-së (Vijon në faqen 2)

Intervistë e ish presidentit të Bashkimit Sovjetik Mihail Gorb[a]çov dhënë posaçërisht për «Zërin e Popullit». - Bashkimi Sovjetik nuk e shkatërrova unë... - - Intervistë e ish presidentit të Bashkimit Sovjetik Mihail Gorbaçov dhënë posaçërisht për «Zërin e Popullit». - Bashkimin Sovjetik nuk e shkatërrova unë... - «Ndjehem i kënaqur dhe ju falenderoj që më jepni mundësinë të komunikoj nëpërmjet “ZËRIT TË POPULLIT” me popullin shqiptar të cilin e respektoj dhe ndjej për trimërinë, për atdhedashurinë, dhe pavarësinë e vet. Transmetojmë ndjenjat e simpatisë time të sinqertë». MË GJERËSISHT DO TË LEXONI NË NUMURAT E ARDHSHËM TË «ZËRIT TË POPULLIT».

— Mbi 100 mijë dollarë pajisje e makineri janë në mëshirë të fatit — Ndërtuesit e famshëm të hidrocentraleve, ose siç janë quajtur ndryshe, të veprave të dritës, në përfundim tonë, përherë kanë patur tyrën më të madha. Ata kanë çarë shkëmbinj, kanë hapur tunele, kanë devijuar lumenj, kanë punuar me përkushtim të pashembullt, edhe me heroizëm. Pasi ndërtuan hidrocentralet e kaskadës së Drinit, së fundi ata zbritën në një peisazh të butë. Ikën nga grykat e maleve dhe u vendosën në krahat të Devollit, kësaj here për të ndërtuar një vepër hidroenergjitike komplekse, edhe hidrocentral, edhe vepër ujitëse. Mirëpo, tani ata ndjehen të braktisur, të harruar. Në qytetën-fantazmë të Banjës jemi tre kolegë gazetarë që kemi shkuar për të vizituar banorë e atjeshëm, sepse punë nuk ka më. Bëhen 150 familje që jetojnë këtu, kryesisht të ardhur nga rrethet e Veriut. Shumë prej kryefamiljarëve kanë deri në 25 vjet që shërbejnë nga njëra vepër në tjetrën, por tashmë ndjehen të braktisur plotësisht. Kjo ka ndodhur sepse prej një viti në Banjë nuk punohet më. Vetëm 6-7 punëtorë, roje objektesh, janë të punësuar. Ata marrin rrogë minimale, megjithatë të lëj[r]et që “paguhen” me 2500 lekë në muaj, i kanë zili. Me të ardhurat e mëparshme jetojnë mesatarisht 5-6 pjesëtarë të një familjeje. Dikush nga kolegët gazetarë e krahas[o]n qytezën me një kamp refugjatësh. Krahasimi është i goditur. Kthina magazinash, bunkerë e tunele, baraka prej dërrase e elementë të betonit dhe banesat e dhjetra familjeve të ndërtuesve të hidrocentraleve. Njëri prej kryefamiljarëve, Mehmet Allaraj, nga Kukësi, tregon: - E kam nisur punën që 17 vjeç, në hidrocentralin e Ulzës e pastaj në disa hidrocentrale me radhë. Që prej 8 vjetësh ndodhem këtu në Banjë. Jetoj në një dhomë 3x4 m me 4 fëmijët dhe gruan. Nuk përfitojmë as përkrahje sociale e asnjë lloj ndihme tjetër ekonomike. Edhe kur u janë drejtuar zyrave të pushtetit për ndonjë lloj ndihme, ndërtuesve të veprave të dritës iu kërkohet lejëbanimi. Dhe thonë këta ndërtues: «E ku mund ta kemi lejëbanimin në një kohë që shtetëzuar nga njeri skaj i Shqipërisë në tjetrin?». Ndërsa puna është «ar[r]ifatur», sic thonë punëtorët, mbi 100 mijë dollarë pajisje dhe makineri të reja importi dergjen magazinave e rrëzëkohen të shkatërrohen. Po ashtu e tërë dëshirë e denjimi politik jo vetëm për veprën e (Vijon në faqen 3)

Deklaratë e Kryesisë së Partisë Socialiste të rrethit Kukës Rrethi i Kukësit ndër më skajoret e vendit, si gjithë treva verilindore e Shqipërisë gjatë fazës së tranzicionit po përjeton vështirësi serioze. Mjaft ndërmarrje metalifere si Gjejan, Kalimash, Rexhepaj ku ishte inkadruuar fuqia më e madhe punëtore thuajse është paralizuar, për rrjedhojë papunësia kap shifra drastike. Po kështu privatizimi spontan i ekonomisë me të famshmet borde të qeverisë Meksi ka bërë që pasuria e krijuar me mundin e djersën e kuksjanëve, të (Vijon në faqen 2) gjerësisht dhe me preokupacion gjendjen e krijuar dhe, në përfundim vendosën unanimisht të deklarojnë: 1. Greva e urisë e fshatarëve që u është përmbysur toka: shtypët e tij, të Kukësit e zonave të tjera është shkakuar nga gjendja tejet e rëndë ekonomike. Këto kërkesa këshilli i rrethit i quan të drejta dhe i mbështet plotësisht. Nga ana tjetër, për-

The protest is addressed to Mr. Sali Berisha, President of the Republic of Albania, and the Albanian Helsinki Committee. The Leadership of the National Committee of LANÇ Veterans learned with indignation of the arbitrary violence used against the family of the Chairman of our Committee, Comrade Pirro Dodbiba. On December 12, 1994, while he was in hospital for an urgent cardiac examination, they broke down the door of his home and threw his belongings out into the street. We vigorously protest this unlawful and inhumane act. This action also contravenes the legal provisions in force that address people housed in refugee accommodation and their right to remain there until December 1995, and until they have been settled in other homes by the state, as is the case with him. There- The Leadership of the National Committee of LANÇ Veterans considers with indignation of the National Committee of LANÇ Veterans considers this an act of brutal violence and political degradation, not only against our National Chairman but also against the entire LANÇ Veterans Organization, perpetrated by certain dark forces opposed to our noble work of defending the sacred ideals of LANÇ. For this reason, we demand that this flagrant violation of human rights be remedied as soon as possible; that the above-mentioned unlawful action be immediately annulled and its perpetrators held accountable.

Interview with Dr. Mago Lakrori, MP and member of the PSSH Leadership, given to our journalist Ardian Myslimi SOME OF THE LESSONS OF NOVEMBER 6, ’94 A lot has been written and said about the November 6 referendum. Do you have anything to add? — Yes, I do. The lessons taught by two million people through their YES votes, their NO votes, their reservations in assessing the matter, and their decision not to take part in the vote are a lesson for everyone, indeed. It would be unrealistic for any individual or political force to claim that they had understood everything immediately. Are you referring to Mr. Berisha, the initiator of this referendum? — I am not referring only to one person, even if that person is the President of the Republic. The November 6, 1994 referendum as a whole, including the majority of votes, reflects the entire Albanian society. One important lesson is that it did not overturn the essence of democracy in Albania; in this respect, in particular, the presi- dent, nor 140 members of parliament, nor the government, nor ten or twenty party leaderships or chairmen, etc., has the right to regard and treat Albania and the Albanian people as personal or party property. In my opinion, this is the most fundamental and enduring political and moral lesson of November 6. It bears witness to and encourages the emancipation of Albanians. Woe to anyone who fails to understand this. What would you consider another important lesson? — On November 6, the people said that in a democracy the law and institutions stand above any individual, and not the other way around. But laws are made by people, and institutions are made up of people too; isn’t there a contradiction in this interpretation? — Not at all. The issue here concerns the basic relationships. When an individual—president, parliamentarian, government official, party member, etc.—acts toward other individuals in accordance with the legal (statutory) powers of the relevant institution, then society, through that individual, is in a relationship with the law and the institution. In my opinion, this is fundamental to a demo- cracy. But when he or they violate the law, usurp the institution and wield personal power over other individuals and society as a whole, then we move toward dictatorship. We have no shortage of bitter examples, past and present, to illustrate this idea. On November 6, the people asked their representatives in parliament, the president and the political parties to draft a constitution that enshrines their own sovereignty (the people’s), not a constitution that legislates a sovereign over the people. They also called for good laws and strong democratic institutions to enforce those laws, not for the empowerment of individuals who usurp institutions and break the law. In this way they showed that they not only understand and interpret their past better than any kind of politician, but also clearly determine the fundamental direction for the future. Nevertheless, the process of preparing the constitution has stalled, and we continue to be without a constitution. Who is obstructing it, and what should be done? — Parliament must work on the constitution as soon as possible; November 6 restored to it the right to deal with this matter, a right that had been denied to it. But, at the forefront, with the now-outdated formula “straight to a referendum,” the president has once again emerged as an obstacle. How do you explain this? Could it be that he has learned nothing from November 6? — Apparently, it is not easy to be a permanent student in politics. Nevertheless, contrary to what some may think, I am inclined to believe that Berisha—the president—may be compelled by others. In what sense—compelled by others? — November 6 calls for realism, not adventure, from the President of the Republic (the sovereign people have the right to instruct their elected representatives), and therefore also from those elected by them. I would ask Berisha—the president—to include himself in the multiparty meetings that have begun on this issue, and even to invite them himself. He must find the strength necessary to do so. What kind of strength do you mean? — The strength of argument and reason. He can find it in November 6 as well. I think he needs to (Continued on page 3)

Ashtu siç kemi njoftuar gjithë këto ditë, të 113 të ngujuarit në grevën e urisë në rrethin e Kukësit, dje hynë në ditën e 11. Numri i të shtruarve në spital dje arriti në 9 vetë, ndërsa të ngujuarit e tjerë në sallën e shtëpisë së kulturës të rrethit vazhdojnë, të gjithë pa përjashtim; të marrin mjekimet e nevojshme të përcaktuara nga mjekët. Dje para dite kryetari i këshillit të rrethit të Kukësit; Uk Todaj shkoi në sallën e grevës dhe u komunikoi të ngujuarve vendimin e këshillit të rrethit dhe subjektet të tjera politike se e përkrahin plotësisht grevën e urisë, e quajnë atë të ligjshme dhe se kërkesat e tyre janë të arësyeshme e plotësisht të realizueshme nga qeveria. Grevistët janë shumë të vendosur në kërkesat e tyre dhe duke parë se qeveria dhe presidenti akoma po heshtin: ata po përpiqen të bëjnë një takim me përfaqësues të Bashkimit dhe të Parlamentit Evropian. Duke biseduar me kryetarin e Partisë Socialiste të rrethit të Kukësit Muhamet Bela: ai na tha se në përkrahje të grevës së urisë tani janë të gjithë banorët e komunave të Shtinit dhe të trevave përreth; si dhe këshilli sindikal, grupi i këshilltarëve socialistë; si dhe banorë të komunave të rrethit të Hasit. Por le... është e udhështëme: tha ai: që RTVSH si dhe radio-Kukësi tregohen tepër indiferente lidhur me grevën e urisë. Vetë fakti që në sallën ku janë ngujuar, sallë pa ngrohje; nuk ka ndur asnjë telekronist për këtë problem; e dëshmon një gjë të tillë. Pra greva kërkohet të mbytet me indiferentizmin shtetëror. Nuk ka si të ndodhë ndryshe: kur 113 të ngujuarit në grevë, që përfaqësojnë 30 mijë banorë të tokave të përmbysura nga liqeni i Fierzës; janë braktisur nga qeveria Meksi duke mos u plotësuar kërkesat e tyre. Grevistët janë të vendosur në kërkesat e tyre dhe kjo nuk mund të kalojë në heshtje. Është mjaft e habitshme; përfundon Muhamet Bela; që kabineti i zotit Meksi; të angazuar i cili nuk kanë ardhur në sallën ku janë ngujuar grevistët e të komunikojë me ta; të dëshdojë shtruar e lirshëm; por qëndrojnë në heshtje të plotë, sikur këtu nuk ka ndodhur asgjë. Korresp i «Zërit të popullit».