1. Në konsultimet kombëtare të 151 intelektualëve mbi dokumentin e kryesisë, “Për reformimin e Pushtetit Lokal dhe decentralizimin”, e bërë publike më 27 shkurt 1995, në gazetën “Koha Jonë” ka patur një mirëkuptim të gjerë për transformimin demokratik e qeverisës të pushtetit vendor. Por ne kemi qenë të vetëdijshëm se ky projekt, ashtu si edhe projekti alternativ i Partisë Socialiste, po diskutohej më shumë si një platformë politike se sa si një dokument juridik për t’u votuar. 2. Konsultimi ynë është bërë jo në prirje partiake, por me dëshirën që pushteti vendor të ngrihet mbi parime reale autonomie, përgjegjësie dhe kontrolli qytetar. Projekti ynë synon një vetëqeverisje të vërtetë vendore, me kompetenca të qarta, me burime financiare të përcaktuara dhe me raporte të ndershme midis qendrës dhe njësive vendore. 3. Në këtë kuptim ne kemi kundërshtuar konceptin që i trajton komunat e bashkitë si hallka administrative të vartësisë së drejtpërdrejtë. Ne kemi theksuar se decentralizimi nuk mund të jetë formal, por duhet të shoqërohet me transferim kompetencash, me të drejtë vendimmarrjeje dhe me garanci ligjore. 4. Në diskutimet e zhvilluara është kërkuar që zgjedhja e organeve vendore të bëhet mbi kritere të qarta përfaqësimi, transparence dhe përgjegjësie para komunitetit. Një pushtet vendor i fortë është kusht i domosdoshëm për demokratizimin e vendit dhe për afrimin e Shqipërisë me standardet evropiane. 5. Ne e konsiderojmë të gabuar frymën që kërkon ta paraqesë këtë proces si çështje të mbyllur. Përkundrazi, ai kërkon debat të gjerë publik, pjesëmarrje të specializuar dhe vullnet politik për konsensus. Vetëm kështu projektet për pushtetin vendor mund të shndërrohen në bazë të një reforme reale, të pranueshme dhe të zbatueshme. (Vijon në faqen 2)

Deklaratë e Këshillit kombëtar të Konfederatës së Sindikatave të Shqipërisë Presidenti i Republikës - SALI BERISHA. Kryetari i Kuvendit Popullor - z. PJETËR ARBNORI Kryeministri i Republikës së Shqipërisë. Siçse po përcillet me shqetësim e mospajtim nga opinion i gjerë punonjësish shqiptarë, ekonomia e vendit ndodhet në një krizë të thellë, kurse papunësia e varfëria po rriten. Politikat ekonomike të ndjekura deri më sot nuk kanë sjellë përmirësim të jetesës së punonjësve, përkundrazi kanë rënduar gjendjen e shtresave me të ardhura të ulëta. Konfederata e Sindikatave të Shqipërisë vlerëson se qeveria ka dështuar të marrë masa efikase për mbrojtjen e punësimit, të pagave dhe të sigurimeve shoqërore. Për pasojë, pakënaqësia sociale është rritur dhe protestat e punonjësve po bëhen më të shpeshta. Këshilli kombëtar i Konfederatës së Sindikatave të Shqipërisë i kërkon qeverisë të japë dorëheqjen dhe t’i hapë rrugë krijimit të një klime të re dialogu, përgjegjësie dhe reformash sociale në interes të punonjësve e të gjithë qytetarëve. Kjo deklaratë i drejtohet institucioneve më të larta të shtetit dhe opinionit publik.

Gjithçka dukej se ishte e planifikuar nga tribuna e Kuvendit. Kryetari i Grupit parlamentar të PD-së z. Tritan Shehu, pasi bëri hyrjen e zakonshme politike kundër opozitës, la radhën për një nga figurat më të komentuara të mazhorancës, z. Eduard Selami. Fjalimi i tij, i ndjekur me vëmendje, u prit si një sinjal i ri për marrëdhëniet mes shumicës dhe opozitës. Në qendër të ndërhyrjes së Selamit ishte ideja se vendi nuk mund të ecë më përpara me gjuhën e përjashtimit dhe me logjikën e konfliktit të përhershëm. Ai foli për nevojën e dialogut, të bashkëpunimit institucional dhe të respektimit të opozitës si faktor i domosdoshëm i jetës parlamentare. Por pyetja që ngrihet është kjo: a ishte kjo një dorë e zgjatur për kompromis, apo një dorezë e hedhur për sfidë? Sepse paralelisht me tonin pajtues, fjalimi mbante edhe nëntekste të forta politike, ku opozita vlerësohej vetëm nëse pranonte rregullat e vendosura nga shumica. Pikërisht këtu nis dyshimi. Një dialog i vërtetë nuk ndërtohet me kushte të njëanshme. Nëse thirrja për bashkëpunim nuk shoqërohet me reflektim real mbi përgjegjësitë e qeverisjes dhe mbi krizën institucionale, atëherë ajo mbetet më shumë një manovër politike sesa një ofertë serioze. Mbetet për t’u parë nëse kjo ndërhyrje do të pasohet nga hapa konkretë apo do të mbetet vetëm një episod retorik i seancës parlamentare.

VLORE Në sfondin e debateve të forta politike, një dukuri tjetër po kalon pa u vënë re: ngushtimi i hapësirës për shtypin lokal. Gazetat e rretheve po përballen me mungesë letre, me çmime të larta shtypi dhe me vështirësi shpërndarjeje. Në shumë raste ato përjashtohen nga informacioni zyrtar dhe mbeten pa akses në burimet publike. Ky realitet prek drejtpërdrejt të drejtën e qytetarëve për t’u informuar mbi problemet e zonës së tyre. Kur shtypi lokal dobësohet, zëri i komuniteteve mbetet pa jehonë dhe abuzimet administrative bëhen më të padukshme. Në Vlorë, ashtu si në qytete të tjera, gazetarët vendorë ankohen për presione, për mungesë mbështetjeje institucionale dhe për një treg reklamash pothuajse të bllokuar. Kjo gjendje e bën mbijetesën e gazetave gjithnjë e më të pasigurt. Një demokraci nuk matet vetëm me ekzistencën e disa gazetave kombëtare, por edhe me lirinë reale të shprehjes në bazë. Pa shtyp lokal të gjallë, pluralizmi informativ mbetet i cunguar.

Kronikë trazicioni nga saranda Janë jo vetëm pronarët e vjetër që kanë denoncuar shkatërrimin dhe prerjen abuzive të ullinjve, por edhe banorë të tjerë të zonës që e shohin këtë si një plagë të rëndë për ekonominë vendore. Sipas tyre, mungesa e kontrollit dhe ndërhyrjet klienteliste kanë krijuar terren për dëmtime të mëdha. Ulliri nuk është vetëm një pemë frutore; ai është një pjesë e identitetit ekonomik e kulturor të Jugut. Prandaj edhe zemërimi i banorëve është i kuptueshëm. Ata kërkojnë ndërhyrje të institucioneve, dëmshpërblim për dëmet dhe ndëshkim për përgjegjësit. Në Sarandë, tranzicioni nuk po matet vetëm me tregues makroekonomikë, por me mënyrën se si trajtohen pasuritë konkrete të komunitetit.

Çështja e Vigut dhe e emrit që mban kjo zonë është rikthyer në qendër të vëmendjes. Banorë dhe studiues lokalë kërkojnë që trajtimi i historisë së saj të bëhet me më shumë përgjegjësi dhe pa deformime ideologjike. Debati lidhet jo vetëm me kujtesën historike, por edhe me respektin për sakrificat dhe figurat që janë lidhur me këtë vend. Në këtë kuptim, rikthimi i Vigut në vëmendje shihet si një përpjekje për të rivendosur një ekuilibër në kujtesën publike.

“ARSIM” SHTKA TË TËRMETSHËM