Nëpër labirinthet e sekreteve presidenciale: Pasi largoi fëmijët dhe një pjesë të rojeve, po bëhej gati të arratisjej edhe vetë. Gjithçka ndryshoi pas krijimit të Qeverisë së Pajtimit Kombëtar Të gjithë kundër, madje edhe njerëzit më të afërt. Kundër edhe shumica e Partisë Demokratike, pjesa ndershme e së cilës nuk ka asnjë lidhje me onçest, degjenerim dhe shkatërrimet anë e kënd Shqipërisë. Dhe zgjidhja më oportunë për t’i shpëtuar zemërimit popullor: ikja e turpshme. Kësisoj, Presidenti komunist që zëvendësoi Ramiz Alinë pas dorëheqjes 5 vjet më parë, pas dështimit të “plotë ka vendosur të braktisë atdheun, për të lënë pas shkatërrimin dhe flakët gjithkund. Dhe operacioni ka nisur në fshehtësinë më të madhe fillimisht familjet. Është kalkuluar me së miri itinerari i lëvizjes, është zgjedhur anija, janë përzgjedhur njerëzit që do t’i përcjellin fëmijët e Sali Berishës në brengosim të Adriatikut. Po vetë ai? Ndiqte me shqetësim gjithë lëvizjet e armikut, ndërkohë që po helmi nga të ikte dhe vetë. Ndërsa vetë nuk kishte qenë fillimisht i këtij mendimi, më në fund qe bindur nga këmbëngulja e madhe e miqve të tij të afërt. “Të paktën ik të shpëtosh kokën”, - qe këshilla e tyre, shoqëruar kjo edhe me argumentin se “mvolta po përfshin gjithë atdheun. Njerëzit janë shumë të zemëruar, e në zemërimin e tyre gjithçka mund të ngjajë. Prandaj ik...” Ik i tha Berishës edhe mbrojtësi i një vendi mik, ik i tha atij edhe një personalitet evropian që erdhi në Shqipëri. Po përgjigjja presidenciale ishte dëshpëruar, i cili gjithsesi nuk mund të pranonte të turpërohej në këtë mënyrë, por vetëm pakorë më pas ka ndërmarrë mendje. Ishte data 9 mars 1997. Pasdite do të zhvilloheshin takime me përfaqësuesit e partive politike, ku ai do të pranonte përfundimisht humbjen, duke gëlltitur deklaratat e kundërta një ditë më parë se “kurrë nuk do të bëj koalicion me socialistët”. Prandaj dhe do të ikte. Sedra e zemrës e braktisur po mundte gjithçka të ik ai që lypi në fron si shpëtimtar, por që po ikte si shkatërrimtar. Mirëpo, siç dihet tashmë, marrveshja e 10 partive politike dhe krijimi i Qeverisë së Pajtimt Kombëtar stopuan deri diku shkatërrimin e plotë. Ato nxjerrin një farë sigurie e qetësie midis njerëzve, dhe pikërisht në këtë klimë (sipas planit të tij sekret të dokumentuar nga bashkëpunëtorët e ngushtë dhe duke i kërcënuar pasditem “12 marsit”) Berisha e shtyn ditën e ikjes, por tashmë duke e lënë vanazë datën. Ndërsa partitë politike po mundonin me shqetësim për vënien e situatës nën kontroll, për të shmangur konfrontimin e luftën civile që ndodhej aq pranë, Berisha vriste mendjen se si të shpëtonte veten, duke shfrytëzuar si varrë shpëtimi pikërisht marrëveshjen e 9 marsit, të cilën ai e trumbetoi si zgjedhje të vetën, paçka se për të nuk ka asnjë meritë.

Editorial Kanë mbetur shanset e fundit për miratimin e ligjit për zgjedhjet e ardhshme Parlamentare. Kjo u bë e ditur dje, kur kryeministri Fino tundi për herë të parë kartën e krizës qeveritare, nëse parlamenti nuk do të miratojë projektin e përgatitur nga qeveria e tij. Katër takime të dhjeta parti të kryeministri për një konsensus të ligjit elektoral nuk kanë dhënë deri tani asnjë rezultat. Nuk doli gjë as nga takimi i dy të “mëdhenjve” PD - PS. Puna për ligjin e zgjedhjeve ka mbetur në pikën zero. Ndërko- ri elektoral e pengon vetëm PD. Tashmë kjo është bërë e qartë për të gjithë dhe qeveria nuk ngurron të tregojë me gisht PD-në si pengesë për konsensusin. Me qëndrimet e saj zvarritëse, ajo e ka ngritur ndjeshëm temperaturën politike në vend dhe jashtë tij për këtë çështje. Por zoti Fino duket se nuk lejon që të lozet më tej me prestigjin e qeverisë së tij. Ai ka vendosur të shfrytëzojë shanset e fundit për të futur vendin në rrugën e zgjedhjeve. Tre janë këto shanse që mund të çojnë vendin në zgjedhje, dhe për rrjedhim t’i japin fund krizës në vend. Një tryezë e dhjetë partive politike pjesëmarrëse në qeveri, e planifikuar nga Fino për ditën e shtunë, do të jetë një përpjekje e fundit e qeverisë, me synimin që problemin e ligjit të zgjedhjeve ta zgjidhin vetë shqiptarët. Është rasti të tregohet edhe një herë [Vijon në faqen 5]

Vizatimi i një personi me armë.

Foto bardhezi e një gruaje me fëmijë, para një dere.

Shkëlqesisë së tij zotit Antoni Bleir Kryetar i Partisë Laburiste Londër - Kam kënaqësinë që në emrin e Partisë dhe në emrin tim personal t’ju shpreh Juvë, dhe nëpërmjet Jush, Partisë Laburiste urimet më të sinqerta dhe kënaqësinë për fitoren e pritur, me përmasa historike të laburistëve në zgjedhjet e 1 majit, të cilat përbëjnë gjithashtu një fitore të vërtetë për të gjitha forcat e majta demokratike në Evropë e më gjerë. Përfitojmë nga ky rast t’ju shprehim edhe njëherë gatishmërinë tonë për forcimin e mëtejshëm të marrëdhënieve sa më të ngushta të bashkëpunimit midis dy partive tona simotra të cilat, kemi bindjen se do të gjejnë predispozicionin dhe mbështetjen e Partisë dhe Tuajin personal. I juaji sinqerisht Fatos Nano, Kryetar i Partisë Socialiste të Shqipërisë. Tiranë më 2 maj 1997

Fitorja e madhe e laburistëve Nën udhëheqjen e Berit, Partia Laburiste adoptoi një imazh më bashkëkohor, zëvendësoi një pjesë të madhe të ideologjisë së vjetër, reformoi kushtetutën dhe përqafoi shumë reforma të tregut që sollën konservatorët, sidomos nën drejtimin e Margaret Theçerit.

Neritan Ceka “Partia e Berishës i ka të dy krahët të armatosur” Skënder Gjinushi “Populli i mori armët që Berisha të mos e mbajë pushtetin me armë” Faqe 1

Faqe 2

60 50 40 30 20 10 0 29% 47% 18% 6% Conservative Labour Liberal Others Faqe 12